اطلاعیه به مناسبت برگزاری مجمع عمومی فارو

اطلاعیه به مناسبت برگزاری مجمع عمومی فارو

بدینوسیله به تمام انجمنهای عضو و شخصیتهای مستقل عضو فارو رسانیده میشود که مطابق به اصول مندرجه در اساسنامهٔ فارو اجلاس سال ۲۰۲۲ مجمع عمومی این فدراسیون بتاریخ ۲۵ ماه سپتمبر ۲۰۲۲ بطور زنده در تالار کابل کویزین شهر هوفد دورپ هالند دایرمیگردد. دعوتنامهٔ اشتراک در این جلسه به زودی به اعضا فارو ارسال میگردد.

Adres: (Kabul Cuisine) Hoofddorp Winkelstad / Nederland

طبق معمول  همه ساله، اجندای مجمع عمومی فارو شامل نکات ذیل میباشد:

افتتاح جلسه توسط خانم لونا ولی رئیس فارو

 ارائهٔ زارش اجراات هیأت مدیرهٔ فارو و کمیسیون های کاری تحت رهبری آن از ماه فبروری ۲۰۲۱ تا سپتمبر ۲۰۲۲ و ارائهٔ پلان کاری هیأت مدیره و کمسیونها توسط محترم علی دلیری منشی فارو.

ارائهٔ گزارش مالی فارو توسط محترم انجنیر شیرزاد، مسؤل مالی فارو.

انتخابات سه عضو هیأت مدیره که دورهٔ  خدمت شان مطابق به اساسنامه تکمیل شده است. کمسیون انتخابات  طی ماه های گذشته با قبول زحمات زیاد، همه شرایط لازم برای اجرای انتخابات دموکراتیک را بصورت علمی و مسلکی تدارک دیده است. گزارش اجراآت مذکور و فورمهٔ ارزیابی کار سایر اعضای هیأت مدیره را درادامهٔ این اطلاعیه غرض مطالعهٔ علاقمندان نشر میکیم.

«هیأت مدیرهٔ فارو»

جهت دانلود اطلاعیه کمیته انتخابات اینجا اشاره نمایید

جهت دانلود گزارش کمیته انتخابات لطفاْ در اینجا اشاره نمایید

جهت دانلود پرسشنامه اینجا اشاره نمایید

Rescuing Afghanistan is World’s Responsibility

Rescuing Afghanistan is World’s Responsibility

Leiden, 24 August 2022

Humanitarian aid will not be enough to prevent Afghanistan’s collapse

Since October 2001, when the US and UK special forces invaded Afghanistan and the UN Security Council played a key role in shaping the Islamic Republic by reaffirming all 2001 resolutions on the situation in Afghanistan, particularly resolutions 1378 (endorsing the Bonn Agreement on formation of Afghan government), resolution1383(endorsing the provisional arrangements), and resolution 1386 of 20 December 2001 which authorized unanimously the establishment of the International Security Assistance Force (ISAF). Even the Doha agreement was signed by the USA in March 2020 and approved by UNSC and the EU within some weeks. This means that the International Community took the country’s destiny in its hands and has Therefore a remarkable degree of responsibility for the current situation in Afghanistan.
The critical situation on the ground in Afghanistan has different dimensions: Humanitarian, economic, political, human rights including women rights and the rights of political participation for all Afghan nationals.
Humanitarian situation in Afghanistan is a matter of concern for the United Nations, humanitarian assistances agencies and organizations , Afghan diaspora in Europe and international community. World powers try to manage some humanitarian help, directly or through UN agencies. But all engaged agencies and organizations have expressed repeatedly that only humanitarian help is not enough for preventing the economic collapse of the country. We can blame the Taliban for a part of this situation, but even before the collapse of Ghani’s regime, the rate of poverty and joblessness was 50% in Afghanistan. There are also other reasons for current crisis in Afghanistan, for example;
allowing Afghan economy by the Western donors to remain dependent on foreign aid and suspension of billions of promised development aid in august 2021, as Western troops left the country,
only those infrastructural projects got the chance of financing by the foreign powers involved in past two decades in Afghanistan that supported the war on terror,
the country has faced the worst drought and natural disasters in decades, due to impacts of the environment changes,
Taliban takeover and lack of internal and international legitimacy of their regime,
cycles of conflict in the past 43 years.
Knowing these reasons, the UN humanitarian assistance agencies say; more is needed to rescue the country. Only humanitarian aid will never be the solution.
The private sector partly fled the country and partly resisted the problems of the past year, but their businesses reduced or stopped production under the Taliban regime. They point to sanctions on banking system as the main reason of their failure. But they point also to other reasons such as, lack of international legitimacy of Taliban regime, extreme poverty in the country and lack of electricity. This situation force many businesses to choose between ceasing to exist or moving to Turkey or Dubai. There have been sporadic contributions especially by the US to solve the liquidity crisis, but Afghanistan needs easing the sanctions on banking system to enable the country’s own industrial and commercial businesses to run, employ men and women and produce.
FAROE is front runner in fight for the rights of school girls, women rights and civil and human rights for every Afghan. But in a situation where many staff of humanitarian organizations say they are witnesses of parents who sell some of their children, mostly daughters to feed their other kids, enabling the population to produce their basic necessities and preventing the economy of the country from total collapse gets for us similar priority.
We plea for direct sanctions on the Taliban leaders and the group itself in order to press them to pay attention to human rights, women rights and the right of political participation for all population of Afghanistan. We ask for easing the sanctions on banking system which affect directly Afghan businesses and the long-suffered people of Afghanistan.

Federation of Afghan Resident Organizations in Europe (FAROE)

FAROE Committee for External Relations

یکسال حرکت شتابان بسوی قهقرا

یکسال حرکت شتابان بسوی قهقرا

پانزده هم اگست ۲۰۲۲

به تعقیب امضای توافقنامهٔ دوحه بین گروه طالبان و ایالات متحدهٔ امریکا در مارچ  ۲۰۲۰ به همگان مبرهن شد که امریکا بحکم منافع استراتیزیک خویش در منطقه خواستار تسلیمدهی قدرت سیاسی و نظامی در افغانستان به گروه طالبان بود. مایک پامپیو وزیر خارجهٔ امریکا و نماینده اش برای افغانستان زلمی خلیلزاد سناریوی تسلیمدهی قدرت به طالبان را قدم به قدم و بدون توجه به رضائیت و عدم رضائیت مهره های داخلی شان تطبیق نمودند. مضمون چانه زنی های کنونی بین امریکا و طالبان در ظاهر امرموضوعاتی چون بازگشائی مکاتب دختران ، تأمین حقوق زنان ووسعت دادن به پایهٔ اجتماعی حکومت تک گروهی کنونی عنوان میشود،  اما در واقع و در مذاکرات پُشت پردهٔ منافع امریکا در افغانستان و منطقه و بخشهای مخفی موافقتنامهٔ دوحه موضوع این مذاکرات میباشد. به همین جهت بخشی از مردم ما اختلافات ظاهری طالبان-امریکا بالای رعایت حقوث بشر و حقوق زنان را «جنگ زرگری» مینامند. متأسفانه کشور ما هنوز هم میدان بازی بزرگ امریکا در منطقه است. این حالت طی ۴۳ سال گذشته برای مردم افغانستان منشأ تلفات بزرگ جانی ، خسارات مالی، بحران اقتصادی، ومشکلات بزرگ اجتماعی بوده است. قتل ایمان الظواهری در قلب کابل توسط طیارات بی پیلوت امریکائی گواه ادامهٔ دست درازی های امریکا بعد از خروج در افغانستان است. موجودیت الظواهری درکابل یکبار دیگر دروغ بودن ادعا های طالبان مبنی بر اینکه روابطی با سایر گروه های تروریستی ندارند و به این گروه ها در افغانستان پناهگاه فراهم نمیکنند را ثابت ساخت. قرار دادن افغانستان بحیث مرکز تروریسم بین المللی این مملکت را به بحران های عمیق فرو میبرد و با خطر جنگهای خونین و تجاوزات خارجی دیگر مواجه خواهد ساخت. در وضع کنونی نیز افغانستان یک کشور کثیرالبحران است.

طبق آخرین ارقام ملل متحد، ۱۸ میلیون افغان با گرسنگی دست و پنجه نرم میکنند. و ۱۸ میلیون دیگر تحت تهدید مستقیم گرسنگی قرار دارند. این دو گروپ ۹۰ فیصد نفوس افغانستان را تشکیل میدهند. این حالت با آنکه ریشه دربحران ۴۳ سالهٔ کشور و پالیسی وابسته نگهداشتن افغانستان طی ۲۰ سال گذشته دارد، در دوران صرفاً یکسالهٔ حاکمیت طالبان شدت و وسعت زیادی کسب کرده است. بیش از یک میلیون طفل مصاب به سوء تغذیه را خطر مرگ تهدید میکند.  رقم بیکاری که در سالهای اخیر رژیم مورد حمایت امریکا ۴۵ تخمین شده بود، اکنون یک ونیم برابر افزایش یافته است. به اساس ارقام ملل متحد طی یکسال حاکمیت طالبان  ۷۰۰۰۰۰ فرصت شغلی قبلی از بین رفته و بحران بیکاری عمیق تر شده است.  بی جهت نیست که افراد حتی در برابرکامره و با قبول خطراز ازدیاد غیر قابل تحمل بیکاری شکوه میکنند.  ایالات متحده و متحدین بخاطروادارساختن طالبان به تطبیق بخشهای مخفی موافقتامهٔ دوحه، به وضع تحریم های اقتصادی از جمله قطع افغانستان از سیستم مراودات بانکی Swift   پرداخته که تأثیرات ویرانگری بر تجارت و صنعت ضعیف افغانستان و در نتیجه بالای خلق جا های کار و وضع اقتصادی مردم افغانستان دارد. از جانب دیگر طالبان بخاطراهداف ایدئولوژیک و پلانهای مخفی سیاسی آیندهٔ  شان حاضربه معامله با ایالات متحده نمیشوند. ادامهٔ این وضع باعث ازدیاد بیسابقهٔ فقروکمبود روز افزون خدمات اساسی در افغانستان شده است. طالبان میکوشند مخارج حاکمیت خود را از طریق استخراج وفروش بی رویهٔ  معادن کشور تکافو کنند. این عمل طالبان باعث تباهی منابع زیر زمینی کشور به نفع دول اجنبی از جمله پاکستان و مافیای داخلی و خارجی معادن میشود.

عقبگرد در ساحهٔ اجتماعی و سیاسی بزرگتر ازبخش اقتصادی است.   در عرصهٔ سیاسی افغانستان به دوران انحصار قدرت دولتی توسط یک گروه برگشته است. دیگر نه قانون اساسی وجود دارد، نه تفکیک قوا، نه انتخابات وحق رأی برای مردم. دیکتاتوری مذهبی طالبان با خواستهای مردم ما، معیار های دولتداری معاصر واصول قبولشدهٔ  قرن بیست ویکم مطلقاً درتضاد قرار دارد.  بازگشت طالبان به قدرت، با توجه به خاطرات تلخی که مردم، بخصوص زنان ازدوره حاکمیت نخست آنها داشتند از طرف مردم به استقبال روبرو نشد. هجوم مردم به میدان هوائی بین المللی کابل و سرحدات کشور برای خروج از کشور نشان دهندهٔ درجهٔ هراس مردم ازنظام و سبک ادارهٔ طالبان بود. خروج وسیع تحصیلکرده ها از کشورافغانستان را به بحران فرار مغز ها مواجه ساخته است. بحرانی که طرفین موافقتانامهٔ دوحه مشترکاً مسؤلیت آنرا بدوش دارند. حقوق مدنی و حقوق اساسی بشرکه قبلاً در قوانین اساسی ما درج بود ، اکنون توسط هیچ قانونی حمایه نمیشود و در عمل بیشتر از پیش نقض میگردد. حق کار و مشارکت اجتماعی وسیاسی زنان و حق تحصیل دختران در سطح تبعیض رسمی علیه زنان پامال میگردد. این در حالیست که افغانستان منحیث یک کشور امضا کنندهٔ تمامی کنواسیونهای ملل متحد که حاوی و حامی حقوق بشر دوستانه و حقوق بشر و حقوق زن اند، باید رعایت این کنوانسیون ها را وجیبهٔ بین المللی خویش بداند.. وزارت امربالمعروف حجاب را بر زنان اجباری ساخته و مکلفیت پوشانیدن روی را بر آن افزوده است. همین وزارت از مردان، بخصوص کارمندان حکومت میخواهد كه خود را چون حضرت پیامبر بیارایند والی از وظیفه سبکدوش میشوند. حالا که اکثریت علمای دینی غیر طالب گفته اند که توجیه دینی برای سلب حق تحصیل از زنان وجود ندارد، طالبان میخواهند مسؤلیت تبعض حکومتی در برابر زنان را به دوش بخشی از مردم افغانستان بیاندازند. آقای قهار بلخی سخنگوی وزارت خارجه حک.مت سرپرست در مصاحبه ای که با تلویزیون CGTN انجام داده گفته است: « بخش بزرگی از مردم افغانستان در مورد اینکه زنها چه بکنند و چه نکنند، افکار خاص خود را دارند که نا گزیریم به آن توجه کنیم. اما میکوشیم برای این موضوع راه حلی پیدا کنیم.». دیده شود این افسانه گوئی ها تا کی ادامه می یابد. خدمات صحی بشدت کاهش یافته و اگر امداد بشردوستانهٔ مؤسسات بین المللی نمی بود، شفاخانه های دولتی به افلاس و سقوط مواجه میشدند.

بحران حقوق بشردرافغانستان باعث نگرانی شدید نه تنها افغانها در داخل و خارج از کشور، بلکه باعث تشویش مردم جهان، مؤسسهٔ ملل متحد و سازمانهای بین المللی حقوق بشر شده است. یوناما در نخستین گزارش بزرگ از دورهٔ پس از ۱۵ اگست ۲۰۲۱ به موضوعات مختلف چون محبوس کردن ها، شکنجه، محاکمات وقتلهای فرا قانونی، سلب حقوق زنان و دختران مخصوصا محروم ساختن دختران بالاتر از صنف ششم از حق تحصیل، محروم نموندن زنانی که در مؤسسات دولتی کار میکردند  از کارحق کارو غیره پرداخته اند. آنچه در همه تخلفات مذکور مشاهده میشود شیوهٔ کار خودسرانهٔ ادارهٔ جدید و غیر قابل پیش بینی بودن قوانین، پروسه های اجرائی و مجازات توسط طالبان است.

 شبکهٔ تحلیگران افغانستان با تحلیل از گزارش مذکور مینویسد: «مطلب اصلی اینست که حکومت سرپرست با سلب حقوق و آزادی های اساسی فردی، حق اعتراض صلح آمیزو ابرازمخالفت، وبا سرکوب رسانه های آزاد وتکذیب گزارشات  سازمانهای بین المللی حقوق بشرکه میتوانند برای نقد و مبارزه با شیوهٔ خودسرانهٔ کار برد قدرت دولتی دارای اهمیت حیاتی میباشند، زمینهٔ نقد و اصلاح را از بین برده است». گزارشهای تائید نشده حاکی از مجازات دسته جمعی مردم مناطقی که در آن گاه گاهی افراد مسلح مخالف طالبان فعال میشوند، قتل برخی افرادی که اکنون غیر نظامی اند و انداختن جسد آنها به دریا در رسانه ها به چشم میخورد.  مجازات دسته جمعی مناطق نا امن در گذشته باعث بسیج وسیع ترمردم علیه حکومت شده بود و تکرار آن و برهم خوردن مجدد ثباتی که به قیمت سلب آزادی های اساسی مردم ما ایجاد شده،  بعید از امکان نیست.

ادامهٔ این وضع افغانستان را به قهقرا می برد. فقط مردم افغانستان قادر به متوقف ساختن این حرکت شتابان بسوی قهقرا اند.

تجلیل از روزجهانی پناهنده درشرایط بحران سیستم پناهندگی درکشور های میزبان

تجلیل از روزجهانی پناهنده درشرایط بحران سیستم پناهندگی درکشور های میزبان

بیستم جون ۲۰۲۲

بزرگداشت از روز جهانی پناهنده که همه ساله بتاریخ ۲۰ ماه جون صورت میگیرد، هدف آن تأ کید بر این اصل است که پناهندگی یک حق است و کسی مستحق پناهندگی میشود که تعریف پناهنده، مندرجه در مادهٔ ۱ کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنیو در مورد پناهندگی بالایش قابل انطباق باشد. اما با گذشت بیش از ۷۰ سال از مصوبهٔ مجمع عمومی ملل متحد برای تصویب این کنوانسیون ، تعداد انسانهائی که جنگ، اختناق سیاسی، ستم نژادی یا مذهبی آنها را آواره ساخته است، برای نخستین بار به بالاتر ازصد میلیون رسیده است. البته دو ثلث این رقم را بیجا شدگان داخلی تشکیل میدهد که به اثر جنگ ها و یا آفات طبعی نا گزیر به ترک خانه و کاشانهٔ خود و پناه بردن  به بخش دیگری از کشور شان شده اند. بقیه همه پناهندگان و پناهجویان اند. از روز جهانی پناهنده برخی سازمانهای عضو فارو با کنفرانسها، نمایش فلم های مستند در مورد مشکلات پناهندگی، تورنمنت های سپورتی و تظاهرات خیابانی تجلیل کردند. در شهر هوفد دورپ هالند برنامه های متنوع به ابتکار نهاد پامیر و همکاری فدراسیون انجمنهای پناهندگان افغان در هالند (FAVON) و نهاد Kans4U  به اشتراک هموطنان ما برگزار شد. برنامهٔ بزرگداشت عمومی پناهنده ها در شهر لیدن به اشتراک فعال انجمن افغانهای مقیم هالند (هما) نیز با مؤفقیت همراه بود.

البته صحبت در مورد پناهندگی ارتباط مستقیم با کانون های تشنج در جهان دارد که در آن حقوق بشر و حقوق بسن المللی بشر دوستانه بشدت نقض میگردد. اگر چه دول قدرتمند جهان و منطقه برای گرم ساختن بازار فروش اسلحه از طریق تشدید اختلافات سیاسی، ایدئولوژیک قومی و مذهبی، خود در ایجاد جنگها و افزایش تعداد پناهجویان شریک و گاهی هم بانی آن اند، اما روز تا روز بر مسؤلیت گریزی شان در برابر کنوانسیون پناهندگان ۱۹۵۱ ژنیو و پروتوکول های آن افزوده میشود و موارد نقض مواد کنوانسیون مذکور و سایر اسناد جهانی بشر دوستانه ازدیاد می یابد. در ارتباط با وسعت مشکل پناهندگی افغانها، دول ایران وپاکستان مقصرین عمده اند. اما بیشتر از هر کشور دیگری به اخراج پناهجویان افغان شدت میبخشند. ایران روزانه حد اقل ۱۰۰۰ مهاجر افغان را صرف از مرز نیمروز به افغانستان دیپورت میکند. پاکستان با وصف دریافت کمک مالی از ملل متحد و دول غربی برای عدم توصل به اخراج افغانها،  گاه گاه به خاطر اهداف سیاسی به اخراج کتلوی افغانها میپ. دازد. به مثالهای ذیل که تخلفات اتحادیهٔ اروپا و دول عضو آنرا احتوا میکند توجه کنید:

واپس فرستادن پناهجویان از مرز های خارجی اتحادیهٔ اروپا: آبهایمدیترانه در سواحل ایتالیا از یک قسمت این بحیره و یونان در

قسمت دیگرآن شاهد مجبور ساختن قایق های پناهجویان به بازگشت به کشور آنطرف آبها (لیبیا/ترکیه) میباشند. این حرکت غیر قانونی است زیرا به پناهجویان مذکور حق درخواست پناهندگی داده نمیشود. ضمناً طی چند سال اخیر به مرگ هزاران پناهجو منجر شده است. در بین این قایق ها عدهٔ زیادی افراد مستحق پناهندگی و یا در حال فرار ازجنگ موجود میباشند.

 لت و کوب، شکنجه، کشتزارماین ها و انتظار طولانی در مسیر بالکان:

سفر به اتحادیهٔ اروپا از طریق ترکیه، صربستان، بوسنیا، کرواسی بسیار خطرناک است. در نزدیکی شهر بیهاج بوسنیا یک کمپ چند صد نفری بنام لیپا وجود دارد. این کمپ نزدیک سرحد کرواسی (کشوری که عضو اتحادیهٔ اروپاست اما شامل قرار دادن شنگن نیست) واقع میباشد. پولیس سرحدی کرواسی با پناهجویانی که از بوسنیا داخل سرحدات کرواسی میشوند، روش ظالمانه دارند، آنها را لت و کوب نموده و بخصوص جوانان را بصورت وحشتناک شکنجه میکنند. در زمستانهای سخت و پُر برف مدتها در زیر برف نگهمیدارند و بعد دوباره به بوسنیا دیپورت میکنند. در سال ۲۰۲۱ نیز یک تیم تحقیقاتی از خبرنگاران حملات خشونت بار پولیس کرواسیا و زخم های پناهجویان را در فیلمی بنام  Shadow Game مستند سازی کردند ، و برای اعتراض به سیاست پناهجو ستیزی با جمع آوری ۳۱۶۳۶ امضاء و با حضور کودکان پناهجو و جمعی از هنرمندان و جامعه مدنی از کشورهالند و جوانان از کشورهای مختلف بتاریخ ۱۴-۶-۲۰۲۲ حرکت اعتراضی خوبی را براه انداختند.  سال قبل نیز جمعی از جوانان افغان بنام جنبش آزادی بتارخ ۱۵-۹-۲۰۲۱ با جمع آوری ۲۱۷۷۶ امضاء برای بهبودی وضعیت پناهندگان و برسمیت شناختن نا امن بودن افغانستان تحویل دادند، اما این حرکات اعتراضی نیز تا کنون تغییری در وضعیت مرزها و شناسائی رسمی افغانستان بحیث کشور نا امن نیاورده است. بحران سیستم پناهندگی در اروپا با موج بزرگ پناهجویان ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ آشکارشد. اما مقامات اروپا و دول عضو آن به عوض اصلاح این سیستم، به استفاده ازخشونت برای کوچک نگهداشتن این موج توصل جستند.  سازمان های حقوق بشری از ۱۶ هزار عقب راندن غیرقانونی پناهجویان در مرز میان کرواسیا و بوسنیا در سال ۲۰۲۰ سخن گفته اند..  درهمین مرز چندین کیلومتر جنگل های انبوه وجود دارد که در بخشی از آن هنوز هم حدود ۲۰۰ هزار ماین از دوران جنگ دههٔ ۱۹۹۰بالکان به جای مانده است.

توقف اجراآت برپروسهٔ پناهندگی افغانهائی که قبل از سقوط جمهوری اسلامی به اروپا آمده اند:

پروسهٔ پناهندگی ده ها هزار پناهجو که قبل از افتادن قدرت بدست طالبان در اروپا درخواست پناهندگی داده بودند، بعد از رویداد سقوط کابل در ۱۵ اگست ۲۰۲۱ متوقف شد. البته اجراات در مورد اخراج پناهجویان رد شده نیز متوقف است. قرار معلوم دول اروپا منتظر اند تا نخست طالبان یک مقدار نرمش بخرچ دهند وافکار عامه در اروپا تا حدی برای اخراج افغانها مساعد گردد، و بعد از آن آغاز به تعین سرنوشت شان کنند. این افغانها سالهای طولانی را در کمپها گذرانده اند، ومشکلات اکثریت آنها با طالبان بوده است. پس توقف تصمیم گیری در مورد آنها و تمدید مکرر آن غیر عادلانه و مخالف روحیهٔ کنوانسیون ژنیو است.

هموطنانی که در چوکات برنامه تخلیه از افغانستان خارج شدند نیز مشکلات خود را دارند:

وضع هموطنان تخلیه شده از افغانستان نیزدر مجموع  تعریف زیادی ندارد. در برخی کشور ها به ایشان اجازهٔ اقامت مؤقتی داده شده است. در یکعده کشور های دیگراروپائی اجازهٔ اقامت که میتواد به دایمی تبدیل شود. اما مشکلات اسکان ایشان یک مشکل تقریباً عمومی میباشد. بخشی از آنها هنوز هم در کشور های شرق میانه در کمپ ها اند و به دولت غربی که آنها را انتقال داده، فرستاده نشده اند. در انگلستان عدهٔ زیادی هنوز در هوتل ها بسر میبرند و کار های اجازه نامهٔ اقامت طولانی مدت ندارند. هزاران هموطن ما نیز در پاکستان و ایران منتظر تکمیل اجراآت یا تعین پرواز خود اند.

پالیسی احداث مراکز پذیرش پناهجویان در یکی از دول فقیر:

 کاربرد این پالیسی در اتحادیهٔ اروپا در سال ۱۹۹۹ توسط وزارای داخلهٔ برخی دول عضواین اتحادیه مطرح شد. نخستین شکار این پالیسی متنازع فیه که مشکل را حل نمیکند بلکه از اروپا به دول همجوارکشور های جنگزده انتقال میدهد،  پناهجویان افغان در هالند بودند. دولت پاکستان در برابر پول حاضر شده بود تأمین مرکز بود وباش مؤقت برای هزاران پناهجوی افغان که از طریق پاکستان عازم اروپا شده بودند، بپذیرد. فدراسیون انجمنهای پناهندگان افغان در هالند (فافون) توانست با برگزاری تظاهرات ۵۰۰۰  نفری  و اقامه دعوی قضائی علیه وزیر عدلیهٔ هالند از تطبیق پلان اخراج جمعی جلوگیری کند. اما این پالیسی کماکان درصدر اجندای  اتحادیهٔ اروپا میباشد. انگلستان که فعلاعضو اتحادیهٔ اروپا نیست، قانون جدیدی برای پناهندگان وضع کرده که بسیار سختگیرانه است. توافقنامه با دولت روندا برای اسکان کسانی که در بریتانیا درخواست پناهندگی شان یکبار رد شده است، شکل افراطی همان پالیسی نگهداری و اسکان منطقوی پناهجویان است. دولت انگلستان با وصف اعتراضات داخلی و جهانی بشمول محکمهٔ اروپائی عدالت براین پالیسی غیر قانونی، بر تطبیق آن پا فشاری میکند.

چه باید کرد؟

برای آوردن فشار سیاسی معنی دار بر اتحادیهٔ اروپا و دول عضو آن باید افغانها و تشکل های شان در دول میزبان در چوکات اهداف معین متحد شوند.

اعتراض های دسته جمعی  بر پالیسی ها و شیوه های کاری غیر قانونی که در فوق از آن تذکار رفت.

تبلیغ و نشرات به زبان کشور میزبان در رابطه با مشکلات کشورهای منبع و عدم آمادگی حکام دولت میزبان برای کمک به تغیر اذعان عامه.

اعتراضات خیابانی وسیع ازطریق اشتراک مساعی همه نیرو های طرفدار پناهندگلان علیه انحرافات از کنوانسیون پناهندگان

مبارزه علیه جنگ و جنگ افروزی در کشور های عقب نگهداشته شده.

«هیأت مدیرهٔ فارو»

.

لغو کمیسیون مستقل حقوق بشر، گامی برای تحکیم مطلق العنانی

لغو کمیسیون مستقل حقوق بشر، گامی برای تحکیم مطلق العنانی

بیستم می ۲۰۲۲

براساس فیصله نامهٔ شماره ۳۸/۱۳۴ سال ۱۹۹۳ اسامبلهٔ عمومی مؤسسهٔ ملل متحد مبنی بر ایجاد نهاد های ملی برای ترویج و حمایت از حقوق بشر و مطابق به اصول پاریس (UN Paris principles)، کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در کابل تأسیس گردید. تأسیس این کمیسیون توسط ادارهٔ مؤقت بایست بر مبنای اصول شش گانهٔ پاریس (هیات مدیرهٔ ذیصلاح به نظارت از تطبیق مواد اعلامیه جهانی حقوق بشر/ استقلال رسمی و عملی/ داشتن منابع کافی برای اجرای وظایف/ شمولیت افرادی از لایه های مختلف اجتماعی در ترکیب کمسیون/ حق ابتکار مستقل برای انجام تحقیقات) اساس گذاشته شد.  تأسیس کمیسیون مستقل حقوق بشر برای جنبش جوان حقوق بشر در افغانستان که در مبارزه با دور اول دیکتاتوری طالبان در داخل و خارج از کشور شکل گرفته بود، خبر بسیارخوب بود. جنبش حقوق بشراز سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۱ یک محیط مناسب برای رُشد را تجربه کرد. بخشی از نسل جوان کشور با این اصول انس گرفتند. اما کنترول نیرو های عقبگرا بر وزارت معارف مانع آن شد تا بر اساس پیشنهاد کمیسیون مستقل، تاریخچه و محتوی حقوق بشر در مواد درسی مکاتب انعکاس لازمه را بیابد. متأسفانه این دوره نواقض خود را هم داشت. بطور مثال کار برای ترویج اصول حقوق بشروکوشش برای رعایت آن توسط همشهریان را که به اساس ایده آل ها شکل گرفته بود و کاملا رضا کار بود، به فعالیت پروژه ای وابسته به کمک مالی دول خارجی و وسیله ای برای امرار معاش مبدل ساخت.  با برآمدن دونر ها از کشور، کاراکثریت این پروژه ها  نیز متوقف شد. هر گاه فعالین حقوق بشر که در داخل افغانستان اند، با درسگیری از تجارب ۲۰ سال گذشته، به شیوهٔ پیشبرد دواطلبانهٔ فعالیت برای ترویج و رعایت حقوق بشر، به همان شکلی که برای مردم حساسیت بر انگیزو برای خودشان خطر آفرین نباشد، کار شان را ادامه دهند، داعیهٔ حقوق بشر و دادخواهی برای حقوق قربانیان، قادربه کانالیزه کردن نارضایتی مردم (بخصوص زنان) از سلب حقوق شان، توسط طالبان ، بسوی ایجاد یک جنبش فکری آزادیخواه خواهند شد.

کمیسیون مستقل حقوق بشرافغانستان طی تقریباً ۱۸ سال موجودیت اش قادر به ایجاد تشکیلات سرتاسری نظارت از رعایت حقوق بشر از طریق دفاتر ساحوی اش گردیده و گزارشات موارد نقض حقوق بشر را توسط همین دفاتر جمع آوری میکرد. دولت قبلی به دلایل معین قادر به تأمین قانونیت در جامعه نبود و در سایهٔ فرهنگ معافیت زورمندان، حقوق بشری انسان های بی پناه به شدت پامال میشد. مخالفین مسلح دولت نیز انفجارات را در اماکن عامه و محلات تجمع افراد ملکی براه می انداختند و باعث قتل و جرح عدهٔ زیادی از مردم ملکی میشدند.  کمیسیون بر مبنای تحقیقات خود گزارش این تخلفات را تهیه و دولت و مخالفین مسلح آنرا مورد انتقاد قرار داده و به اصلاح پالیسی ها و اعمال شان فرا میخواند. بدین ترتیب کمیسیون بخاطر صراحت لهجه اش در برابر ناقضین حقوق بشر، برای صاحبان قدرت و مخالفین مسلح شان یک نهاد مطلوب تلقی نمی شد.  مستندسازی تلفات غیرنظامیان در جنگ دو دهه گذشته یکی از دست آورد های دیگر این کمیسیون است. کمیسیون توانست در بخش عدالت انتقالی دو گزارش تحقیقی را انجام دهد که بخصوص گزارش دومی شامل مستند سازی تخلفات، مشخص سازی هویت ناقضین و اظهارات قربانیان از کودتای ثور ۱۳۵۷ بدینسو بوده صد ها صفحه حجم داشت. متاسفانه حکام داخلی افغانستان و پشتیبانان خارجی آنها ارادهٔ تطبیق برنامهٔ عدالت انتقالی برمبنای این سند را نداشتند.  در ساحهٔ کسب اعتبار بین المللی، کمیسیون مستقل حقوق بشر پل ارتباط میان افغانستان و شورای حقوق بشر ملل متحد بود. کمیسیون گزارش سالانهٔ وضع حقوق بشر در افغانستان را به دفتر ملل متحد برای  حقوق بشر که تحت رهبری کمیشنرعالی ملل متحد برای حقوق بشر قرار دارد، ارسال میکرد. 

البته آنانی که در مورد محدود بودن ساحهٔ صلاحیتهای کمسیون حقوق بشر کمتر اطلاع داشتند، انتظارات غیرواقعبینانه از این کمیسیون داشتند. بطور مثال کمیسیون نمیتوانست خود به تطبیق عدالت انتقالی بپردازد و صلاحیت اش محدود به اجرای برنامه ها تحقیقی و تهیه گزارشات بر مبنای فاکتها بود. در ضمن مستقل بودن کمیسیون بعضأ مورد تردید قرار داده میشد.  البته بافت نهاد های ملی حقوق بشر که اکنون در اکثر کشور های جهان موجود میباشد، طوریست که نهاد از سوی دولت در چوکات اصول پاریس ملل متحد ایجاد میگردد. استقلال کمیسیون رکن اصلی اصول پاریس و شرط شناسائی آن توسط کمیتهٔ حقوق بشر ملل متحد میباشد.  نهاد های ملی مذکوردر اجراآت و تهیهٔ گزارشات خود مستقل عمل میکنند.

با سقوط رژیم قبلی و حاکم شدن طالبان بر سرنوشت کشور، دفاترمرکزی و ساحوی کمیسیون با تمام کمپیوتر ها و وسایط ترانسپورتی آن از سوی طالبان اشغال و به یک ادارهٔ نا معلوم متعلق به این گروه واگذارشد. کارمندان دفاترمرکزی و ساحوی بیکار شدند. علاوه بر کارمندان کمسیون هزاران فعال حقوق بشر در تحت حاکمیت طالبان خود را مصؤن احساس نمیکردند. بیش از ۱۰۰۰ نفر ازاین فعالین توسط مؤسسهٔ « مدافعین خط نخست» مستقر در دوبلین که برای حفاظت از فعالین حقوق بشرکار میکند، به خارج از کشور انتقال یافتند. به اساس معلومات منتشره توسط همین مرجع، بیش از ۲۰۰۰ فعال دیگر حقوق بشر، در داخل کشور اند.

فرمان انحلال کمسیون مستقل حقوق بشرافغانستان که اخیرأ توسط رهبر طالبان صادر شد، به موجودیت رسمی این کمسیون پایان داد. خانم میشل باشله کمیشنر عالی حقوق بشر ملل متحد در عکس العمل به این خبر، گفت که  در جریان سفر خود به کابل در ماه مارچ، با مقامات طالبان در مورد اهمیت ایجاد مجدد یک میکانیسم مستقل حقوق بشری که بتواند شکایات مردم را دریافت کند و از مقامات انتقاد نماید، گفتگو کرده بود. وی انحلال این کمسیون را بشدت محکوم نموده گفت: « کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در طی سال ها کار فوق العاده ای را در شرایط بسیار دشوار انجام داد و به حقوق بشری همه افغان ها، از جمله قربانیان در همه طرف های درگیر توجه کرد. کمیسیون مستقل حقوق بشرافغانستان یک صدای قدرتمند برای حقوق بشر و یک شریک قابل اعتماد برای دفترحقوق بشر سازمان ملل متحد بوده است، و از دست دادن آن گامی عمیقا واپسگرایانه برای همه افغان ها و جامعه مدنی افغانستان خواهد بود».

کمیتهٔ حقوق بشر فارو به نوبهٔ خود انحلال کمیسیون حقوق بشر افغانستان، این نهاد عصری و جا افتاده در کشوری چون افغانستان  را گامی تأسف بار، حرکتی شدیداً عقبگرانه و تخریب آگاهانهٔ نهادی میدانند که انسانهای سرزمین ما را از حقوق و آزادی های مدنی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی شان مطلع میساخت. طالبان از آگاهی مردم هراس دارند و میکوشند جلو آنرا بگیرند. اما فعالین حقوق بشر افغانستان امیدوار به احیای مجدد کمیسیون مستقل حقوق بشرافغانستان در آینده های نه چندان دور میباشند.

هیأت مدیرهٔ فارو

فرمان اجباری ساختن چادری نوع افراطی طالبان برای

فرمان اجباری ساختن چادری نوع افراطی طالبان برای

دختران وزنان رامحکوم میکنیم

  2022 هالند دهم می    

وزارت نام نهاد و خود ساخته امر بالمعروف و نهی عن المنکرگروه طالبان بروز هفدهم ماه ثور۱۴۰۱ شمسی در یک کنفرانس خبری بعد از یک نشست کاملاَ مردانه و بدَوی، بدون حضور حتی یک نفراز بانوان کشور از فرمان غیر انسانی صحبت کردند که گویا به تائید رهبر آنها ملا هبت الله نیز رسیده است اینکه چه کسی دستورتهیه آنرا داده هنوز روشن نیست.

 متن کامل این نوشته و دستور العمل نشر شد 2*، واز پوشیدن اجباری چادری یا حجابی که سر و نیمهٔ بالائی بدن را بپوشاند خبر دادند. بیشتررسانه ها بخشهای از فرمان را که خلاف کرامت انسانی و در تضاد با  مقام شامخ انسانی زنان قرار دارد قبلا بعضی از رسانه ها نیزهمگانی ساختند.

گروه طالبان با افکار و باورهای بدَوی متعلق به عصر سنگی، علاقمندی شدیدی به محدود کردن آزادی ها و نقض حقوق زنان یا نیمی از پیکر جامعه نشان داده اند. در این هشت ماه اشغال قدرت توسط این قشر متحجر طالبان که  تمام عم و غم آنها بر محور محرومیت زنان از حقوق انسانی اولیهٔ شان بیانگر نگاه آپارتائید و دیدگاه زن ستیزانه طالبان را بوضوع نشان میدهد، طالبان نخست کوشیدند خانمهای را که در ادارات دولتی و بخصوص در معارف کار میکردند با لغو بستها، با اقدام به تقرر مردان و طالبان کردند م با  قطع معاشات زنان، بسته نگهداشتن مکاتب دختران و حکم تبدیلی زنان معلم از ولایات به ولسوالی ها و اطراف عملا زنان را خانه نشین ساختند. سپس برای جلوگیری ازتحصیل نسل جدیدی از زنان تحصیل یافته اقدام به پالیسی دلسرد سازی دختران محصل و بسته نگهداشتن مکاتب متوسط و عالی دختران رو آوردند. در واقع طالبان فکرمیکنند با این دو ضربت کاری بیش از ۱۵ میلیون زن ودختر را از زندگی اجتماعی افغانستان خارج ساخته اند. فرمان حجاب اجباری هم در همین جهت براه انداخته شد.

در این فرمان طالبان آمده است که در صورت عدم رعایت حجاب مورد دلخواه طالبان توسط زنان اگر خانمی مطابق میل طالبان حجاب و چادری نپوشند ” نوبت اول خانه آنها نشانی و به ولی آنها برای اولین بار ( پدر و برادران ) خانمها توصیه و تنبیه میگردد”. آما در حقیقت این امرمداخله درحریم خصوصی خانواده ها و بدور از سنت و فرهنگ اجتماعی افغانهاست، حکم مداخله و تفرقه افگنی بین خانواده هاست که مردان خانواده را در مقابل زنان مجبوربه تطبیق حکم خلاف حقوق انسانی زنان قرار دهند.

همین یک جمله کافیست که مردم و جهانیان بدانند که طالبان در سرزمین فرهنگ، ادب و اخلاق احکام بدوی را صادر میکنند که فرسنگها با باورهای سنتی وفرهنگی این خطه فاصله دارد، حتی اگر جرمی در کار باشد جرم را یک امرشخصی پنداشته که درهیچ قانون مدنی وشرعی مجازات شخص ثانی و ثالث مجاز نیست متون تاریخی ادبا و اندیشمندان متفکر این خطه چنین پندار ها را با طنز، کنایه و ضرب المثل های خِرد گرایانه به تمسخر نیز گرفته اند مانند این ضرب المثل.

گنه کرد در بلخ آهنگری

به شوشتر زدند گردن مسگری1*

طالبان ازرواج و پیشینه تاریخی چادری تا حدی بی اطلاع اند که خلاف واقعیت پوشش چادری را از قرنها پیش عنوان میکنند که کاملا خلاف واقعیت است و حتی مادر کلانهای همین طالبان از آن بی اطلاع اند چه رسد که از رواج چادری با سابقه قرنها از آن صحبت میکنند.

همزمان ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان در کنفرانس خبری در وزارت نام نهاد امربه‌معروف در باره دستور صادره در مورد حجاب اجباری زنان چنین دُرافشانی میکند “زنان مانند دوران جاهلیت لباس نپوشند و بدون حجاب بیرون نروند، این امر خداوند متعال است”. گویا طالبان با صدور امرجاهلانه خویش ادعای مدرنیته و خدائی نیز دارند!.

تصمیم ضد کرامت انسانی طالبان مبنی براجباری ساختن چادری یا حجاب معادل آن برای بانوان کشور از طرف دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در کابل (یوناما)، سازمان ملل، اتحادیه اروپا، مجامع حقوق بشری، واکثریت فعالان حقوق زنان، و بانوان فعال اجتماعی افغان و شخصیتهای بین المللی  با شدید ترین الفاظ محکوم گردیده است.

فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در هالند و انجمنهای عضوء تحمیل احکام قرون وسطایی طالبان را علاوه بر اینکه خلاف سنتهای جامعه و باورهای مردم دانسته، هر نوع پوشش اجباری و محدودیت در انتخاب پوشش را درعصر کنونی در تظاد با برابری حقوق زنان و مردان دانسته و محکوم میکنند. در جهان امروز زنان حق دارند در همه عرصه های زندگی اعم ازسیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، تحصیل، کار و درامد معاش برابر مردان باشند. فرمان حجاب اجباری دارای محتوی تبعیضی و خلاف نورم های انساندوستانه و انسان محور است.  این چنین فرمانهای استبدادی را مردم سرزمین ما به تکرار از مستبد ین تاریخ مانند فرمانهای هفت ثوری و هشت ثوری  و دیگران نیز به تکرار با بیزاری کامل تجربه کرده اند. خصوصیت مشترک این فرمانها این است که از بالا و بصورت اجباری و بدون رضائیت مردم کشور که صاحبان اصلی این سرزمین اند، صادر میشوند و حکام مستبد کوشش میکنند تا آنرا با استفاده از قوهٔ قهریه تطبیق کنند.  خصوصیت مشترک دیگر این فرمان ها اینست که مردم آنرا نمی پذیرند. شاید در ظاهر سکوت کنند، اما در عمل علیه آن مبارزه میکنند. و سر انجام این فرمان ها با بد نامی بحیث فرمان های دیکتاتوری و ضد انسانی ثبت صفحات سیاه تاریخ میشوند.

هیأت اجرائیه فافون

استاد آصف فکرت (شمع دیگری ازعلم و فرهنگ که خاموش شد)

استاد آصف فکرت

شمع دیگری ازعلم و فرهنگ که خاموش شد

«هنگام بهار است عزیزان وطنم کو»

ششم می ۲۰۲۲

استاد آصف فکرت هروی شاعر، نویسنده، محقق، نسخه شناس و مترجم برجستۀ افغانستان به سن هفتاد و شش سالگی پس از بیماری طولانی در کانادا جان به حق تسلیم نمود.وی که مصدر خدمات زیادی در عرصه های مطبوعات، ادبیات و فرهنگ کشور گردیده بود پس از مهاجرت به ایران در سال ١٣٦١ به کارهای علمی، ادبی و تحقیقی خود ادامه داد و بیشتر در حلقات علمی و ادبی ایران درخشید، بطوری که به اثر دوری از محیط فرهنگی افغانستان در سال های اخیر نسل جوان کشور با نام و آثار او کمتر آشنایی دارند. 

آصف فکرت درسال ۱۳۲۵ خورشیدی در هرات دیده به جهان گشود وپس از به پایان رساندن دوره مکتب ثانوی در لیسه سلطان غیاث‌الدین غوری شهر هرات شامل فاکولتهٔ زبان و ادبیات پوهنتون کابل گردیده درجۀ لیسانس را در ادبیات فارسی دری از دانشگاه کابل و سپس درجۀ ماستری را در رشته روزنامه ‌نگاری از انستتیوت ارتباطات جمعی هند به دست آورد. وی پس از برگشت به وطن منحیث مدیر مسئول روزنامه های «بیدار» و «فاریاب» منتشره در کندز و میمنه خدمات شایان مطبوعاتی انجام داد و در روزنامه‌های انیس و جمهوریت مسوولیت‌های متعددی را به عهده داشت. مدتی هم به حیث مدیر هنر و ادبیات رادیو افغانستان اجرای وظیفه نمود. پس از کودتای هفت ثور سال ١٣۵٧ استاد فکرت به دلیل تنگ و پُر خطر شدن عرصهٔ کارهای علمی و ژورنالستیک در افغانستان،نپذیرفتن سیاست های مطبوعاتی رژیم پوشالی‌، استبداد حاکم بر کشور و حضور نیروهای اشغالگر شوروی، زادگاه خود را در سال ١٣٦١ ترک و به ایران پناهنده شد و در شهر مشهد اقامت گزید. حلقات علمی و ادبی ایران با شناختی که از مرحوم فکرت داشتند استعداد و توانایی علمی و ادبی او را با گماشتن او به سمت فهرست نگار و نسخه شناس کتابخانه خطی آستان قدس رضوی در مشهد به کار گرفتند. مرحوم فکرت در سال ۱۳۶۵ به تهران سفر کرد و قریب سه سال به عنوان یکی از اعضای اصلی موسسه تازه تاسیس«دایرة ‌المعارف بزرگ اسلامی»مشغول کار پژوهش، نگارش و ویراستاری شد‌‌‌‌. وی در سال ١٣٦٨ به مشهد برگشت و در موسسه بنیاد پژوهشهای اسلامی که نهادی از مجموعۀ آستان قدس رضوی بود مشغول تحقیق و نگارش شد تا آنکه در سال ١٣٧٧ به کانادا مهاجرت و در آن دیار رحل اقامت افگند.از استاد فکرت صدها نوشته و مقالۀ علمی و ادبی در نشرات مختلف ایرانی و افغانی به نشر رسیده که از آن جمله در سال های اخیر مقالات شان بیشتر در مجلۀ وزین «بخارا» به نشر می رسید. تازه ترین کتاب او به نام «پشت دروازه هند» در ایران در دست چاپ است.

فکرت در محیط هجرت نیز برای دو زبان ملی و رسمی کشور کارهای ارزندۀ علمی و پژوهشی انجام داد، که از آنجمله می توان از کتاب های «لهجه بلخ و دریافت بهتر سخن مولانا»  و «فارسی هروی، زبان گفتاری هرات» که از نظر زبانشناسی و تاریخ زبان بسی پرارزش اند و پژوهشنامه و فرهنگ جامع لغات گفتاری لهجهٔ های بلخ و هرات می باشندنام برد که به همت استاد فکرت تألیف و تدوین شده در دههٔ ۷۰ هجری شمسی انتشاریافتند. این کتاب ها که بعداً توسط انتشارات بیهقی در کابل نیز اقبال چاپ یافتند می توانند نظریات برخی شرق شناسان غربی را که در رابطه با تاریخ زبان پارسی-دری نظریات استعمار پسند داده اند، اصلاح کند. 

شماری از کتابهایی که مرحوم فکرت تالیف، ترجمه یا ویرایش کرده اند ازین قرار است:

سه مجموعهٔ شعری بنام های «نسیم شیدایی»، «نکهت خاک ره یار» و «گر عشق نبودی» که سومی بر علاوۀ مجموعهٔ اشعارموزون به شیوهٔ کلاسیک حاوی اشعار سروده شده به سبک نو را نیز حاوی می باشد.

«لندی– ترانه های پشتو»

«لغات زبان گفتاری هرات»

«فارسی هروی، زبان گفتاری هرات»

«لهجه بلخ و دریافت بهتر سخن مولانا»

«مناجات پیر هرات»

مقدمه بر فقه شیعه (ترجمه از انگلیسی)

ترجمهٔ «آکام المرجان فی ذکر مدائن المشهوره فی کل المکان»  که درقرن ۴ هجری توسط اسحق بن حسن منجم تألیف شده بود (ترجمه از عربی)

ترجمهٔ «میخ اول بر تابوت استعمار»

ترجمۀ «گزارش سفارت کابل»

ترجمهٔ کتاب «افغانان» اثر منتستوارت الفنستون از انگلیسی به دری

ویرایش «عین الوقایع – تاریخ افغانستان در سال های ١٢٠٧ – ١٣٢۴ »

ویرایش «پیراستۀ تاریخنامۀ هرات»

ویرایش «کرسی نشینان کابل– احوال دولتمردان افغانستان در روزگاران امیر امان الله خان» نوشتۀ سید مهدی فرخ

شمار زیاد مقالات علمی و ادبی منتشره در سایت  http://fekrat.kateban.com

شمار زیاد مقالات علمی و ادبی منتشره در سایت  http://www.yaadhaa.blogspot.ca

مرحوم آصف فکرت عالم تر از آن بود که در بند شهرت و جاه باشد. وفات این عاشق علم و فرهنگ را به خانواده اش و به جامعهٔ فرهنگی افغانستان تسلیت میگوییم. روح استاد فکرت شاد باد!

(کمیتهٔ فرهنگی فارو)

هفت و هشت ثور، دو فاجعه در تاریخ معاصر کشور

هفت و هشت ثور، دو فاجعه در تاریخ معاصر کشور

بیست و هشت اپریل ۲۰۲۲

اکثریت قریب به اتفاق مردم افغانستان در این متفق الرأی اند که کودتای بد فرجام هفت ثور۱۳۵۷ سر آغازو علت العلل دورهٔ سیاهی است که از ۴۴ سال بدینسو افغانستان را طعمهٔ جنگ سرد، جنگهای خانمانسوز داخلی و تجاوزات نظامی خارجی ساخته به آزمایشگاه ایدئوژی های مختلف مبدل ساخت. کودتای خونین ۷ ثور و «مرحلهٔ تکاملی» آن یعنی ۶ جدی که با تجاوز خونین اتحاد شوروی و بقدرت رسیدن جناح پرچم همزمان بود، افغانستان را از یک کشور مستقل  به یک کشور وابسته به اجنبی و میدان مداخلات وعملیاتهای جاسوسی و تهاجم فرهنگی دول بزرگ و همسایه مبدل ساخت. هرآنچه توسط روسها و۷ ثوری ها تخریب نشده بود، بعد از ۸ ثور ۱۳۷۱ در جریان جنگهای قدرت میان تنظیمها یا تخریب شد یا در بازار کارخانو در پاکستان و مشهد ایران به فروش رسید. در سطور ذیل بصورت مؤجز از جنایات ارتکاب یافته در دوره های بعد از ۷ و ۸ ثور نام میبریم تا ازاین جنایات هم برای مرتکبین آن که در حالت انکار قرار دارند، واضح گردد که جنایات دوران قدرت شان را مردم افغانستان فراموش نکرده اند، و معلومات تاریخی ای باشد برای نسل جوان که خودشاهد این جنایات نبوده اند.

جنایات انجام یافته در دورهٔ تره کی و امین(اپریل ۱۹۷۸ الی ۱۹۹۲دسمبر۱۹۷۹) درافغانستان:

اختناق شدید سیاسی و سرکوب بیرحمانهٔ دگراندیشان

زندانی کردن ها و ناپدید ساختن ده ها هزارتحصیل یافته و متخصص در سرتاسر افغانستان

جنایات جنگی در جریان عملیاتهای نظامی برای سرکوب مخالفین مسلح

قتل عام صد ها نفر ازمردم کرالهٔ کنر

قتل عام ۲۴۰۰۰ تظاهرات کننده در شهر هرات (مارچ ۱۹۷۹)

اعتراضات در هزاره جات، بمباردمان ها، دستگیری ها و ناپدید شدن ها

سرکوب اعتراضات در ولایت کابل

شکنجهٔ زندانیان سیاسی تا سرحد مرگ یا اعتراف اجباری وبعدأ اعدام خودسرانه.

جنایات انجام یافته در دورهٔ کارمل و نجیب الله(دسمبر۱۹۷۹ الی اپریل ۱۹۹۲) درافغانستان

تخطی گسترده و سیستماتیک از حقوق بشر و حقوق بشر دوستانه.

 و اعمال روزمرهٔ شکنجه در مراکز تحقیق خاد و زندانها

کوشش برای سرپوش گذاشتن بالای جنایات خاد با تأسیس محکمه و څارنوالی نامنهاد و نمایشی درچوکات خاد.

سرکوب بیرحمانهٔ قیام سوم حوت مردم کابل در برابر اشغالگران روس که ده ها کشته و صد ها زندانی در پی داشت.

سرکوب اعتصابات محصلین پوهنتون کابل با زندانی ساختن صد ها محصل و ده ها استاد.

تخطی روزمره از حقوق بشر دوستانهٔ بین المللی و ارتکاب جرایم جنگی در جریان جنگ و زندانها

دستگیری وسیع و متداوم و شکنجهٔ سیستماتیک دگر اندیشان و مخالفین اشغال افغانستان توسط روسها

شدت و وسعت یافتن بمباردمان های بدون هدف گیری دقیق بالای روستا ها در آغاز دورهٔ نجیب الله

تکیه بر گروه های ملیشیا ودادن دست باز به آنها در زیر پا کردن قانون و حقوق مدنی مردم ملکی بعد از تصمیم مسکو به خروج قوای نظامی از افغانستان

تخطی از قوانین جنگ توسط قوتهای مسلح و ملیشیای افغان بعد از خروج روسها (۱۹۸۹الی ۱۹۹۲)

تخلفات از حقوق بشر و حقوق بشر دوستانهٔ بین المللی بعد از تأسیس دولت اسلامی (۱۹۹۲الی ۱۹۹۶)

قبل از کسب قدرت نیزاکثر تنظیمهای جهادی قوانین جنگ و حقوق بشر دوستان را زیرپامال کردند.

جنگ داخلی میان تنظیمهای تشکیل کنندهٔ دولت در پایتخت که به قتل وجرح ۷۰۰۰۰ فرد ملکی انجامید.

تجاوز بربیت المال و مال و ناموس شخصی مردم ملکی در جریان جنگ داخلی

بم ریزی و راکتباران کور و بدون هدفگیری مشخص توسط طرفین جنگ داخلی بالای مردم شهرکه در نتیجهٔ آن کابل به خرابه و شهر ارواح مبدل شد.

تخلف از قوانین بشر دوستانهٔ جنگ توسط (نیرو های دوستم و مسعود) برای تسلط کامل بر شمال

تخلف از قوانین بشر دوستانهٔ جنگ در جنگهای اسماعیل خان برای تسلط بر حوزهٔ غرب

قتل عام و تجاوز جنسی دسته جمعی بالای ناموس مردم افشار کابل توسط تنظیمهای شامل در دولت

شکنجه و اعدام های خودسرانه توسط نیروهای حزب وحدت اسلامی بطور خاص در کابل و مزار

شکنجه، تجاوز جنسی و اعدام های خودسرانه توسط نیروهای جنبش ملی- اسلامی

راکتباران دوامدار و تکرارشونده  شهریان کابل توسط حزب اسلامی حکمتیار

سایر تنظیمها نیزدر دورهٔ ۱۹۹۲-۱۹۹۶ متهم به تخطی از قوانین جنگ و غارت اموال مردم اند

قتل عام زندانیان طالبان در مزارشریف.

فروش طیارات نظامی و ملکی به قیمت ناچیز به همسایگان. یک فروند طیارههٔ مسافربری ایربس ملکیت هواپیمائی آریانا به امر برهان الدین ربانی به هواپیمائی ماهان ایران که مربوط سپاه قددس است، به قیمت بسیارناچیز فروخته شد. کسی نمیداند پول بدست آمده در جیب کی رفت.

مبارزین و اقعی جنگ مقاومت روسی که بدون اهداف کاسبکارانه در این جنگ و یا در مبارزات غیر مسلحانه علیه اشغالگران روس اشتراک کرده بودند، بعد از خروج منفعلانهٔ قوای روس از افغانستان خواستار تأمین صلح به کمک مؤسسهٔ ملل متحد بودند. آنها میدانستند که پاکستان و ایران به کمک گروه های وابسته به خود در پی ضعیف ساختن افغانستان و تبدیل قسمتی از آن به حوزهٔ نفوذ خود اند. آنها از تنظیمهای وابسته به اجنبی فاصله داشتند. اگراین مبارزین جنگ مقاومت در همان زمان شهید یا در زندان اعدام نشده باشند، با تقوای سیاسی در گوشه ای از افغانستان یا خارج از افغانستان با وجدان آرام از اینکه در زمان اشغال دَین وطن خود را ادا کرده و در جنگهای تباه کن داخلی سهمی نداشته اند، بسر میبرند. آینها نه فخر میفروشند، نه امتیاز می طلبند و نه القاب قهرمانی میخواهند. افتخاربه آنها.

هیأت مدیرهٔ فارو

اعلامیه فارو در محکومیت کشتارهای هدفنمد متعلمین

اعلامیه فارو در محکومیت کشتارهای هدفنمد متعلمین

مکاتب غرب کابل و قربانیان حملات برمساجد و عبادگاهای مردم در مزارشریف و کندز

بیست و پنج آپریل ۲۰۲۲

کشتارهدفمند دانش آموزان و مردم ملکی بیگناه در کابل و مزار و کندوز، چه از طرف داعش، سایر سازمانهای تروریستی و یا افراد حاکمیت خود خوانده طالبان باشد، مصداق جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت و نوعی از نسل کشی ایست که متاسفانه در این روزها کشور را به حمام خون مبدل ساخته است. حذف شاگردان مکاتب، دارندگان تعلق تباری و مذهبی دیگر و دیگر باوران که از هفت ماه بدینسو در سراسر کشور جریان دارد، بااغماض عمدی مدعیان حاکمیت کابل از عمل کردن به تعهدات مکرر شان برای تأمین و حفظ امنیت مردم کشور و بخصوص برادران شعیه مذهب، به تشدید خرابی اوضاع و ضعیف تر شدن باور آنانی گردیده که به وعده های طالبان اعتماد میکردند. تفاوت میان  وعده های لفظی و عملکرد گروه طالبان و پس گرفتن تصمیم باز گشائی مکاتب دختران بالاتر از صنف ششم  بیانگر عمق فاجعه این نظام دیفاکتو وغاصب قدرت است.

جنایت مرگبار و انفجار های سازمان یافته پی هم آنهم در لحظهٔ خروج متعلمین یکی از بزرگترین لیسه های کابل  بنام “عبدالرحیم شهید” و مرکز آموزشی  ممتاز در غرب کابل بروز سه شنبه سی حمل برای مردم افغانستان و جهان تکان دهنده بود. این حملات تروریستی دانش آموزان بیگناهی را که جز تحصیل هیچ جرمی نداشتند، هدف قرار دادند. سخنگویان طالبان رقم تلفات را بر خلاف رقم واقعی قربانیان که ۳۱ نفر جانباخته و بیش از هشتاد نفر زخمی شدید بود، شش نفر کشته و ۱۱ نفر زخمی گزارش دادند و با مداخله در کار خبر نگاران کوشیدند حقایق تلخ این فاجعه را کوچک جلوه دهند. تهدید اهدا کنندگان خون به متعلمین زخمی در شفاخانه ها بیانگر این حقیقت است که طالبان از آشکار شدن عواقب فاجعه بار و ابعاد انسانی این حملات هراس داشته عمداً  به اغفال مردم پرداخته حتی در انتشار ارقام قربانیان کوچک نمائی عمدی میکنند تا موجودیت دهشت افگنی را کمرنگ جلوه دهند وآب به اسیاب تروریستان میریزند.

 پرسش اساسی در باز نگری حوادث مکاتب یاد شده و مساجد مزار شریف، کندز و سایر نکات اینست که چگونه هراس افگنان توانستند این همه ماینها و مواد انفجاری را به محل ارتکاب جرم انتقال داده از قبل جاه سازی کنند؟ طالبان این حقیقت را چگونه توجیه و استدلال میکنند که از یکسو با بوغ و سُرنا ادعای تأمین سرتاسری امنیت میکنند و امنیت نسبی ماه های اول حاکمیت شان را همه روزه  برخ مردم و جهانیان میکشند و از سوی دیگر دهشت افگنان گروه های مختلف، منجمله داعش را تحت نام مصالحه و استقرار صلح از زندانهای دولت فاسد پیشین در پی عقد توافقنامه صلح با امریکا آزاد نمودند تا بازهم با دهشت افکنی و ترور مردم ملکی، افغانستان را به خاک وخون بکشانند. فدراسیون سازمانهای افغانهای مقیم اروپا در همان زمان در اعلامیهٔ رسمی خویش به این عاقیب نه اندیشی با طالبان اعتراض کرد که معافیت جنایتکاران خطر افرین است و ازعواقب خونین رهائی دهشت افگنان که برای بار دوم کشور ما را به لانه امن تروریستهای حرفوی و بین المللی مبدل ساخت، ابراز انزجار داشتیم.

جابجائی مواد انفجاری آنهم در مساجد پر جمعیتی شهر های ما که نظم امنیتی آنها در زیر نظر وزارت داخله و نیر های امنیتی که خود تجارب کافی در انتحار و انفجار  بسیار پرسش بر انگیز است! طالبان اعلام داشته اند که داعش دیگر خطر جدی برای امنیت افغانستان و کشور های دیگر نیست. شاید منظور طالبان از عدم خطر داعش خطر برای خودشان باشد.  در پاسخ به رسانه ها طالبان در قبال اینهمه جنایت وعده میدهد :” در زمینه تحقیق میکنیم! “. چه زمانی تحقیق طالبان در مورد حوادث ۷ ماه گذشته که به قیمت جان صد ها انسان هموطن ما تمام شده تکمیل میگردد؟ رژیم فاسد قبلی «هیات بررسی» تعین میکرد و کار این هیأت ها تا سقوط رژیم معلوم نشد. اکنون هم تا این لحظه کدام موردی از نتایج تحقیقات در مورد  عاملین دهشت افگنی و کشتار دگراندیشان، زنان معترض ، نظامی های رژیم سابق که حالا در جنگ اشتراک ندارند و مورد حمایت کنوانسیونهای بین المللی بشر دوستانه میباشند و سایر حوادث جنایتکارانه در قندهار هرات، مزار تا پروان و جلال آباد،از پکتیا و کابل تا بدخشان با مردم مطرح و یا اطلاع رسانی نشده است. آیا تاریخ تکرار میگردد؟

فدراسیون سازمانهای افغانهای مقیم اروپا ” فارو ” با ابراز تسلیت به خانواده های قربانیان این جنایتهای هولناک، جامعه معارف افغانستان و مردم به گروگان گرفته شدهٔ کشور کشتار های شنیع و جنایتکارانهٔ شاگردان مکتب و سایر غیر نظامیان  را با شدید ترین الفاظ محکوم میکند و بدین نظر است که در صورت تعلل طالبان در دستگیری و مجازات عاملین این جنایات، سازمانهای حقوق بشری و بخصوص محکمه بین المللی جزائی برای شناسائی، تعقیب و اجرای عدالت در حق باز ماندگان و خانواده های  قربانیان مرجع قابل رجوع برای بررسی قربانیان این جنایتها میباشد.

یاد شهدای راه دانش و معرفت گرامی باد.

فدراسیون سازمانهای افغانهای

مقیم اروپا ” فارو”

کمیته حقوق بشر

فرمانده پیشین زندان پلچرخی در هالند به ۱۲ سال حبس محکوم شد

یک محکمه در هالند روز پنجشنبه ۱۴ اپریل (۲۵ حمل) یک مرد افغان را به جرم “جنایات جنگی” و “شکنجه” مخالفان سیاسی‌ حکومت در زندان پلچرخی در دهه ۱۹۸۰، به ۱۲ سال حبس محکوم کرد.

قضات محکمه گفتند که این مرد ۷۶ ساله که خود را عبدالرفیف می‌نامد، در واقع عبدالرزاق عارف نام دارد و از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰ فرمانده زندان پلچرخی بود، اما اکنون با نام کاذب عبدالرفیف در هالند زندگی می‌کند.

رفیف در سال ۲۰۰۱ به هالند آمد و پناهندگی سیاسی گرفت و پس از چند سال شهروند آن کشور شد.
سارنوالان محکمه گفته اند که بر اساس ادعاها، رفیف که مسوول زندانیان سیاسی در محبس پلچرخی بود، زندانیان را در شرایط غیر انسانی در زندان نگه‌ می‌داشت و محافظان زیر امر وی زندانیان را لت و کوب، شکنجه و اعدام می‌کردند.

الس کول، قاضی محکمۀ محلی هاگ گفت که عبدالرفیف با زندانیان “ظالمانه و بی‌شرفانه رفتار کرده و آنان را جبراً از آزادی‌های شان محروم کرده بود” که به گفتۀ وی این‌همه “جرایم جنگی” اند.

خانم کول گفت که این متهم در زمانیکه حکومت به حمایت شوروی در افغانستان بر ضد مجاهدین می‌جنگید، هزاران زندانی را شکنجه و شماری از آنان را به نام اینکه دشمنان رژیم اند، اعدام کرده است.

او گفت: “رفیف در خشونت دخیل بود. او اوامر را صادر می‌کرد و می‌دانست که در زندان چه اتفاق می‌افتد و برای جلوگیری از اعمال زیردستانش هیچ‌کاری نمی‌کرد.”

خبرگزاری فرانس‌پرس گزارش داده است که از جمع ۱۹ شاهدی که در محکمه آمده بودند، شماری از آنان هویت رفیف را که همان فرمانده پیشین زندان پلچرخی بوده است، تایید کرده اند.

احمد راتب فقیری، ۶۶ ساله، که یکی از قربانیان بود و در جلسۀ محکمه حضور داشت، پس از صدور حکم زندان بر عبدالرفیف در مصاحبه با صدای امریکا گفت که از اینکه کسی که او را شکنجه کرده بود و اکنون برایش جزا داده شد، احساس راحتی می‌کند

جهت شنیدن مصاحبه احمد راتب فقیری اینجا اشاره نمایید

سارنوالان محکمه گفته اند که شماری از زندانیان در زندان پلچرخی که زیر ادارۀ عبدالرفیف بود بدون محاکمه اعدام شده اند و کسانی هم که محاکمۀ شان برگزار شده است فقط “برای نمایش” بوده است.

در جریان محاکمه، سارنوالان، شاهدانی را حاضر کردند که هویت رفیف را عارف معرفی کردند. یکی از قربانیان به قضات گفت که هنوز از شکنجه‌های روانی که در زندان متحمل شده است، شب‌ها از بی‌خوابی رنج می‌برد.

مارین زوکیتو، وکیل مدافع عبدالرفیف گفته است که استیناف طلب خواهد شد. او گفت: “تقریباً با هر نکته‌ای که قاضی در جلسۀ محکمه ذکر کرد، مخالف استیم.”

مقام‌های هالندی گفته اند که تحقیقات در مورد این مظنون در سال ۲۰۱۲ پس از آن آغاز شد که در بلاگ‌های انترنتی گزارش‌هایی نشر شد که گویا فرمانده پیشین زندان پلچرخی در هالند زندگی می‌کند.

در جریان تحقیقات، مسوولان هالندی با ۲۵ شاهد در کشورهای مختلف مصاحبه کرده و نیز “محتویات بی‌شماری” را از منابع آزاد گردآوری کرده اند

لینک منبع خبر

https://www.darivoa.com/a/afghanistan-prison-commander-jailed-for-12-years-for-war-crimes-by-dutch-court/6529406.html

1 2 3 34