قطعنامهٔ کنفرانس

قطعنامهٔ کنفرانس

افغانستان به کدام طرف سوق میشود، دوام نظام فعلی، امارت، سوریه ای شدن یا…؟

هالند، بیست و پنج جولای ۲۰۲۱

به سلسلهٔ  کنفرانس های سالانهٔ فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا (فارو)  بتاریخ ۲۵ جولای ۲۰۲۱، بیست ویکمین کنفرانس خود را  تحت عنوان” افغانستان به کدام طرف سوق میشود، دوام نظام فعلی، امارت، سوریه ای شدن یا…؟ ” بنا به شیوع مجدد مرض کوید ۱۹ در اروپا بصورت آنلاین برگزارشد. بیش از(۴۵) تن ازهموطنان ما شامل دانشمندان، شخصیتهای مستقل سیاسی ، شعرا و نویسنده گان و نمایندگان سازمانهای افغان های مقیم اروپا وداخل کشور اشتراک داشتند. در گام نخست اشتراک کنندگان و سخنرانها به بحث پیرامون انکشافات اوضاع امنیتی اخیر ، تغییرات در جفرافیای جنگ و عوامل آن پرداختند که بصورت مبسوط در ذیل خلاصه میگردد:

وخامت بیشتر وضع امنیتی افغانستان مایهٔ نگرانی شدید هموطنان در داخل وخارج گردیده است . تسلیم دهی ولسوالی ها توسط دولت به طالبان و تسخیر بعضی مناطق توسط مخالفین  باعث وسیع شدن ساحهٔ جغرافیائی حاکمیت نظامی آنان گردید که‌ ظاهراً غیر مترقبه به نظر میرسد ، اما طالبان و حامیان خارجی شان برای این حملات نظامی طی تقریباً دو دههٔ اخیربستر های سیاسی و نظامی  لازم را بتدریج اما بگونهٔ استراتیژیک ایجاد کرده بودند. بستر سازی استخباراتی از طریق به خدمت گرفتن افرادی از اقوام مختلف در ولسوالی ها و شهر ها در سرتاسرکشور از یکسو وسرباز گیری نسل جوان از  مدارس دینی که منبع تمویل آنها حامیان منطقوی و بین المللي طالبان است از جانب دیگر.

 با وصف هشدار های قبلی که قطعنامه کنفرانس های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ فارو هم بخشی از آن بود، دولت افغانستان و حامیان بین المللی اش در محدود ساختن زمینهٔ فعالیت وسیع  طالبان وحامیان شان اقدام جدی انجام ندادند  و نتیجهٔ این تغافل رامیتوان  امرزو در بدتر شدن وضع امنیتی  در سرتاسر کشور مشاهده کرد.

 طالبان در اطراف ولسوالی ها ، در قریه جات متمرکز بودند ، با کمبود نیروهای دولتی دریک چشم به هم زدن توانستند در جغرافیای نظامی تغییرات ایجاد کنند و ولسوالی های زیادی را ازچنگ دولت در اثر بی کفایتی ، کم کاری و عدم توجه بدست بیاورند ، به گفته شبکه تحلیل گران افغانستان آن مراکز به «سیب های شباهت داشت که با دست میتوان آنرا چید».

مطابق طرح استراتیژیک  استخبارات دول حامی طالبان ، تسخیر مراکز این ولسوالی ها برای مرحلهٔ جنگ روانی چند هفتهٔ اخیرکه هدف عمدهٔ آن تضعیف مورال نیرو های امنیتی و دفاعی و وادار ساختن به تسلیمی یا ترک قطعات شان باشد، عمدا به تعویق انداخته شده بود. با تأسف این تاکتیک دقیقاً سنجیده شده وبرخوردار از کمک عناصرنفوذی در دولت(ستون پنجم)، درشرایطی که استخبارات دولت بخواب تابستانی فرو رفته بود، بسیار کارا واقع شد .  پیشروی نظامی طالبان برعلاوه اینکه به موفقیت سیاسی نه انجامید ، برعکس دول همسایه ، منطقه و سایر قاره ها را متوجه  ساخت که تحریک طالبان میتواند در صورت پیروزی نظامی خطر جدی وبالقوه متوجه آنها باشد. برخی دول منطقه در مورد  پیروزی های نظامی اخیر طالبان خوشنود و راضی به نظر می‌رسند ، که به هر حالت تلاش حامیان طالبان برای پیروزی نظامی این گروه، خطر سوریه ای شدن جنگ افغانستان را به دنبال دارد که برای مردم افغانستان بد ترین سناریومیباشد.  

اشتراک کنندگان کنفرانس با گفتمان وتحلیل ازاوضاع جاری کشور بر نکات ذیل تأکید نمودند :

در حالیکه تا چند هفتهٔ دیگر حضور نظامیان خارجی در افغانستان خاتمه می یابد، ادامهٔ جنگ کنونی که طالبان برای رسیدن به نظام منطبق به خواستهای ایدئولوژیک شان بدان توسل جسته اند  و حامیان طالبان اهداف استراتیژیک شان را به آن وابسته میدانند، برای مردم افغانستان مردود است و کنفرانس آنرا تقبیح میکند. اشتراک کنندگان کنفرانس خواهان آتش بس فوری و بدون قید وشرط توسط طرف های درگیرجنگ کنونی شدند.

·   موافقتنامهٔ دوحه میان امریکا و طالبان در مورد آتش بس یا  تقلیل خشونت در مقابل نظامیان ومردم افغانستان تطبیق نشد ، برعکس خشنونت در برابر مردم چندین مرتبه افزایش یافت

 پاکستان در ظاهر از کمک در مذاکرات حرف میزند اما در عمل برمبنای منافع اشتراتیژیک خود بر آتش این جنگ هیزم می ریزد. یک دنده گی طالبان درمذاکرات و نا دیده گرفتن خواستهای بر حق مردم افغانستان توسط آنها مانع  مهم در راه حل سیاسی افغانستان است. دولت افغانستان نیز بنا بر عدم یکپارچگی میان دولتمردان، ضعف مدیریت و عدم تعهد در حلقات بالائی قوای امنیتی – دفاعی ، و فساد درارکان سه گانهٔ نظام قادر به خاتمه دادن به این جنگ نشده است.

آرمان ما یک افغانستان مستقل، آزاد و مردم سالار، متکی بخود  ، پیشرفته و غیر وابسته است. ما اشتراک کنندگان کنفرانس اصولاً خواستارصلحی هستیم ، که درآن عدالت اجتماعی و حقوق قربانیان جنگ جنایات ۴۲ سال تآمین شود. متأسفانه وضعیت واقعی افغانستان حالا از چنین صلحی فاصلهٔ زیاد دارد. اما خط سرخ مردم افغانستان که ما اشتراک کنندگان این کنفرانس هم جزء آنها هستیم، تضمین حقوق مدنی و سیاسی باشندگان افغانستان بخصوص زنان وکودکان میباشد.

   رهائی۵۶۰۰   زندانی محکوم یا متهم به جرایم سنگین تروریستی که بخشی از آنها جنگجویان خارجی بودند، باعث تشدید خشونت ها گردید. رسانه ها اطلاع میدهند که اکنون طالبان آتش بس سه ماهه با حکومت افغانستان را مشروط به رهائی ۷۰۰۰ زندانی دیگر شان و حذف نامهای رهبران شان طبق تعهدات امریکا از لیست سیاه ملل متحد ساخته اند. کنفرانس با تأکید بر اهمیت دایمی بودن آتش بس، خواستهای فوق طالبان را قبل از وقت میداند. کنفرانس از سازمان ملل متحد می‌خواهد تا برای تآمين امنیت،  صلح و آرامش در افغانستان اقدام جدی نموده و با استفاده از صلاحیت های خویش به طرفین مذاکره فشار بیاورد تا پروسه صلح و مذاکرات از حالت بن بست خارج گردد.

وحدت همه اقوام افغانستان صرف از طریق رعایت اصول  دیگر پذیری سیاسی ، حقوق مساوی ، برابری ، تضمین رُشد متوازن و شایسته سالاری در تقرر در ارگانهای دولتی تأمین شده میتواند. تجربهٔ بیست سال گذشته نشان داده که سهمیه بندی قومی قدرت ، شیوهٔ  ناکام برای تحقق واقعی حقوق اقوام بوده و مانع جدی در راه اسقرار ثبات و قانونیت در کشوراست.

·  کنفرانس  از نقض حقوق بشری درمناطق که تحت کنترول نظامی طالبان  قرار داشته وهم به همین تازه گی ها مناطقی را که زیر نفوذ  شان قرار گرفته است  ، نگرانی شدید خود را اعلام  می‌دارد. ارقام و اطلاعات در ماه جولای حاکی  از ۲۷۰۰۰۰ بیجا شدهٔ جدید  درین ولسوالی ها که دولت هم توانائی رسیدگی به نیاز های اولیهٔ همهٔ آنها را ندارد،‌ میباشد. آنچه در این ولسوالی ها جریان دارد عبارت  ازقطع خدمات ملکی چون صحت ، مکاتب و مدارس ، تلیفن ، سرک….. وغیره  که قبلاً از طریق دولت ارائه میشد، خانه نشین شدن زنان در مناطق تحت کنترول طالبان، هتک حرمت به زنان و تطبیق جزا های مردود جسمی بالای آنها، منع حضور زن در محضر عام بدون همرائی محرم شرعی، تخریب دارائی های عامه و سوختاندن تعمیر ها و اسناد ادارات ملکی و بالارفتن سرسام آور قیمت مواد غذایی.

 کنفرانس بر نقش تاٍثیرگذار افغانهای مقیم خارج تأکید نمود،  فارو میتواند در همکاری و همبستگی با دیگر سازمان‌ها و انجمن ها ، شعرا و نویسنده گان ، هنرمندان و سایر فرهنگیان ، تجار و نخبه گان جامعه  برای رسیدن به خواستهای انسانی وعدالتخواهانهء مردم خود به اهرم فشار تبدیل شوند. ایجاد اتحاد و هماهنگی میان نهاد های برون مرزی و همسوئی شان با رسانه های برون مرزی میتواند گام مهمی دیگری برای مؤثریت این تلاشها باشد.  کنفرانس از فارو تقاضا نمود تا در بخش هماهنگی فعالیت های مشترک نقش فعال ایفا کند.  

  اعضای کنفرانس در توافق کامل بریک نکته تآکید نمودند که مردم افغانستان خود حق تعیین سرنوشت خویش را دارند ونگذارند تا کشورهای استعماری ، دولت های  منطقه و جنایت کاران ۴ دههٔ اخیر برسرنوشت شان بازی کنند.

قطعنامه هذا برمبنای یاد داشتهای کمیتهٔ تسوید قطعنامه ازنظرات سخنرانان وبحث  های اشتراک کنندگان در (۸) مادهٔ فوق ترتیب و بنا بر عدم مواصلت نظر مخالف درمدت معینهء نظر خواهی تصویب گردید.

(ختم)

گزارش کنفرانس

گزارش کنفرانس

افغانستان به کدام طرف سوق داده میشود؟ ادامهٔ جمهوریت، امارت، سوریه ای شدن یا…؟

بیست و پنج جولای ۲۰۲۰، هالند

کنفرانس فارو تحت عنوان “افغانستان به کدام طرف سوق داده میشود، ادامهٔ جمهوریت،  امارت، سوریه ی شدن  و یا… ” به شیوهٔ ویدیوکنفرانس با استفاده از برنامهٔ زوم برای بررسی اوضاع جاری در افغانستان و جستجوی شیوه های تأثیرگذاری مثبت توسط افغانهای مقیم اروپا بر جریانات داخل کشور، برگزار شد.
در این کنفرانس ده ها تن به نمایندگی از نهاد ها، انجمن ها وعده ای از شخصیت های مستقل مقیم اروپا و افغانستان اشتراک داشتند. گردانندگی بخش نخست کنفرانس را آقای علی دلیری منشی فارو (هالند) بعهده داشتند.
کنفرانس با خوانش بیانیهٔ افتتاحیه از سوی رئیسهٔ فارو  خانم لونا ولی (هالند) گشایش یافت .بانو ولی در بیانیهٔ مبسوط و همه جانبهٔ شان از وضعیت و شرایط اسفبار  موجود در زندگی مردم و سایهٔ شوم جنگ و تجاوز صحبت نموده تذکر دادند که در وضعیت کنونی که خروج قوای خارجی در حال اکمال است، شدت بخشیدن به جنگ و حملات طالبان بالای مردم ملکی ، تاسیسات ملی و دولتی ، مکاتب، شفاخانه ها و ساحات مزدهم در شهر ها و حمله بر روستا غیر قابل توجیه است. وی کشتار  و تخریب را در کشور غیر انسانی و جنایت جنگی خوانده و آنرا به نقشه های استراتیزیک حکومات دول استعماری و استخبارات منطقه از طریق نیرو های تحت فرمان شان مرتبط دانست.
سخنران نخست بانو بلقیس روشن،  نماینده مردم در پارلمان افغانستان بود که از وضعیت و شرایط زندگی مردم زیر سایهٔ نیروهای وابسته به ارتجاع و استعمار صحبت نمود. خانم  روشن وضع جاری را محصول سیاست ها و اعمال قدرتهای بزرگ طی چند دههٔ اخیر در افغانستان دانست. وی در سخنانش از حضور و کمک کشور های بیرونی و به خصوص ایران، پاکستان،  روسیه و اعراب به نیروهای دهشت افگن صحبت نمود. وی گفت دولتهای این کشور ها با کمک و پشتیبانی از نیرو های سیاه و عقبگرا تحت فرمان خود شان در کشتار، نا امنی و تخریب زیر بنا های کشور سهم دارند. خانم روشن گفت بحیث وکیل مردم فراه به مؤکلین خود وعده داده تا صدای آنها باشد و حقایق را بدون هراس بیان کند. خانم روشن از مداخلات ایران در مرز غربی افغانستان صحبت نموده و از موجودیت سپاه پاسدراران و جنگجویان لشکرفاطمیون که از میان مهاجران افغانستان استخدام گردیده  و در جنگ سوریه شرکت داشتند،  درداخل سرحدات غربی افغانستان سخن راند. خانم روشن گفت قرارداد امنیتی با آمریکا یک خبط سیاسی بود و نتیجهٔ آنرا ملت ما اکنون به چشم سر می بینند. آمریکا حین خروج خود ، سلاح های ثقیله و مهم را با مهمات آن از طریق فضا به پاکستان انتقال داد و یا هم تخریب کرد. بانو روشن عضو ولسی جرگه افغانستان جلسات صلح نمایشی را که به رهبری آمریکا در قطر، و دیگر جاها براه انداخته میشود، ، یک ترفند و فریب خوانده و با صراحت ابراز داشت که راه بیرون رفت را در اتحاد و یک پارچگی مردم افغانستان برای نجات وطن شان از جنگ وتجاوز خارجی دانسته و افزود که یک ملت خود می تواند سرنوشت خود را رقم بزند و نباید به دولتهای بیگانه اجازهٔ داد تا در این امر مداخله کنند.
سخنران دومی داکتر حنان روستایی محقق و پژوهشگر آگاه در یکی از پوهنتون های آلمان بود. موضوع بحث داکتر روستایی “ابعاد منطقوی و بین المللی جنگ کنونی افغانستان” بود. داکتر روستائی تحلیل علل و پیشینهٔ منازعات منطقهٔ ما را با شرحی در مورد کوشش دول غربی برای ایجاد نظم نوین جهانی آغاز نمود و ایجاد استراتژی خاور میانهٔ بزرگ را بخشی از این نظم نوین خواند. وی گفت طبق استراتیژی مذکور، هرگاه دول کشور هائی چون لیبیا،  سودان، سومالی، سوریه،  لبنان،  قطر، ایران و افغانستان در تقابل با منافع آمریکا و طرح شرق میانهٔ بزرگ قرار گیرند، از سر راه برداشته میشدند، که چنین هم شد.به استثنای جنگ سوریه که روسیه در آن نقش مهمی در شکست آمریکا بازی کرد. نیرو های بازمانده از تروریست های نوع داعشی و دیگر گروه های افراطی که صحنه بر آنها تنگ شد، به پاکستان و دیگر کشورهای منطقه انتقال یافتند واز آنها در شعله ور شدن  جنگ در افغانستان استفاده میشودو این گروه ها برای امنیت آسیای میانه و چین نیز تهدید بالقوه محسوب میشوند. به همین خاطر چین میکوشد درب یک معامله با طالبان را بازنگهدارد. ایران هر چند در وضعیت خوب اقتصادی نیست، ولی در سیاستهای ایجاد چالش برای آمریکا نقش مهمی در منطقه داشته است .طالبان چند نوع اند، ایرانی، روسی، پاکستانی و چینی. هر کشور میخواهد تا به طریقی از این نیرو در آینده استفاده کند.
پاکستان که در سیاست گذاری هایش پس از کودتای ثور و در دست داشتن تمام رهبران جهادی خوب پیش رفته است،  می خواهد با بقدرت رسانیدن طالبان درافغانستان میزان نفوذ اش را در این کشور توسعه داده  و به خواستهای عمده اش یعنی به رسمیت شناختن خط دیورند، ادامهٔ دسترسی به آبهای افغانستان، دسترسی بلامانع بر دهلیز تجارتی آسیای میانه، ختم مناسبات سیاسی افغانستان با هند، و تحکیم ستون پنجم در دولت افغانستان برسد. عربستان در رقابت اش با ایران برای کسب رهبری جهان اسلام،  طالبان سنی مذهب بهترین گزینه است.  تقابل سیاست های هند و پاکستان وضعیت جنگ را خرابتر کرده است. داکتر روستائی از اجماع داخلی، منطقوی و بین المللی برای حل سیاسی مشکل جنگ در افغانستان بعنوان قدم های اساسی برای خاتمه دادن به جنگ یاد آوری کرد. 
بانو بلقیس لودین، ژورنالیست اگاه و فعال مدنی (آلمان) سخنران پسین بود. موضوع سخنرانی خانم لودین توضیح ” ابعاد و عواقب جنگ جاری طالبان از لحاظ حقوق بشر و حقوق بشردوستانه و نقش افغانهای مقیم اروپا در زمینه ” بود. خانم لودین ضمن سخنرانی شان تأکید نمودند که برای حفظ حقوق و آزادی ها بقای جمهوریت ضرور است. وی اضافه نمود دفاع  از جمهوریت بحبث یک سیستم، به هیچ وجه به مفهوم دفاع از افراد نیست. خانم لودین گفت سازمانهای مدنی از طریق وداع با سیاست زدگی وظایف و مسوولیت های شان را در برابر مردم افغانستان و وطن آبائی بهترادا کرده میتوانند.  وی گفت مسؤلیت بزرگی در دفاع از حقوق مدنی همشهریان و حقوق زنان بدوش نهاد های افغانی در اروپا میباشد. بانو لودین منتقد بر کار کرد های عده ای از نهاد های دولتی، سازمان های ملی و بین المللی،  گروه رسانه ی، نهاد های مدنی بود و از شکست شان خبر داد.
بلقیس لودین رسانه ها را بخاطر جانبداری از طالبان انتقاد نمود. خانم لودین از سیاست دو پهلوی دول غربی در قبال افغانستان نیز یاد آوری نمود. وی گفت، طالبان دشمن مردم  و دشمن زن است .راه بیرون رفت از معضلات کنونی کشور را خانم لودین در اتحاد و یک پارچه گی تمام مردم افغانستان، به دور از ملحوظات قومی، زبانی، مذهبی و سمتی خواند. وی  پیشنهاد نمود تا اساسی ترین خواستها را تعین وبشکل یک مانیفست به تمام زبان های متداول ترجمه و برای تحقق آن کارکنیم.

در این قسمت ازکنفرانس ژورنالیست و فعال مدنی و سیاسی خانم رویا قادر(آلمان) ، شعری را که بزبان پشتو در شرح جنگ و بربادی کنونی که بیگانگان به وسیلهٔ عمال شان بر وطن و مردم ما تحمیل کرده اند سروده است، دکلمه کرد که مورد تحسین قرار گرفت.
با تأسف سخنران چهارم اقای داود ستیز(افغانستان)  که قرار بود چشمدید های خود از غرب و جنوبغرب افغانستان برای اشتراک کنندگان کنفرانس بیان نموه و بر مبنای آن در مورد مسیر بعدی وضع کشور نظر بدهد، بنا به اطلاعی که اندکی قبل از آغاز کنفرانس به فارو مواصلت کرد، نسبت خرابی وضع صحی به شفاخانه انتقال داده شده بود ، کنفرانس برایشان آرزوی سلامتی و تندرستی نموده به بخش بعدی اجندا  پرداخته شد.
گردانندگی بخش پرسش و پاسخ را بانو پلوشه یمین (آلمان)  و انجنیر شیرزاد( هالند) به عهده داشتند. اشتراک کنندگان میتوانستند طی  حد اکثر ۴ دقیقه نطر یا سوال خود را با مراعات نوبت مطرح کنند
داکتر جلال زاده (سویدن) وضعیت کنونی جامعه را با سالهای ۵۸ و ۵۹ مقایسه کرد و ازنقش بارز خیزیش هائی که واقعاُ مردمی باشند، منحیث نیرویی که در سرنوشت کشور سهم بسزا داشته میتواند، سخن گفت. تضاد عمیق بین دو مفهوم امارت و جمهوریت را توضیح کرد.

آقای نصیر رحیم (هالند) از سخنرانها پرسید منظور شان از ستون پنجم کی ها اند؟ ایشان سوالاتی هم از بانو بلقیس روشن داشتند، ولی خانم روشن بنا به معاذیری کنفرانس را قبلاً ترک نموده بودند.ٔ به سوال در ارتباط با ستون پنجم داکتر روستائی پاسخ لازمه را ارائه نمود.
اقای صبور زمانی (آلمان) یکی دیگر از اشتراک کننده ها بعد از توضیح اینکه خود روشنفکران زمینه ساز  جنگ وسلطهٔ افراطیت در کشور بودند، این سوال را مطرح کرد که راه حل چیست؟ ما چی کاری مثمری را می توانیم بکنیم؟ در رابطه با این سوال مهم جروبحث شد و نظراتی داده شد که در قطعنامه کنفرانس انعکاس یافته است.
خانم طاهره شمس (آلمان) هم با بیان وضعیت کنونی کشور و نا راضایتی از کم کاری های روشنفکران سوالاتی را مطرح کرد: افغانستان به کدام طرف سوق میشود؟ مسائل زنان چگونه است؟ کدام را قبول کنیم، جمهوریت  یا امارت؟ کار های مخفی و مرموز خلیل زاد،  خط دیورند،  مسائل مربوط به رسانه ها؛ این ها همه مباحثی بودند که از جانب بانو طاهره شمس مطرح شد. خانم شمس ازاینکه در کنفرانس از نظر او به نحو لازم به وضع کنونی زنان پرداخته نشد، انتقاد کرد.

آقای داکتر هدایت (انگستان) بعد از تبصره بالای وضع ناهنجار امنیتی، اقتصادی واجتماعی کشورو مردم سوالا تی را در رابطه  به اینکه برای برونرفت از وضع کنونی مردم افغانستان چی نقشی در آینده دارد؟ نقش سازمان ملل متحد،  جنگ سالار ها، طالبان و تروریستهای خارجی در بحران افغانستان چیست و چگونه باید با آن مقابله کرد. این سوالات مستلزم بحث زیاد بوده و در آینده بصورت جداگانه به آن پرداخته خواهد شد.
داکتر هاشم دانشیار هم با اظهارتی از اینکه بحث ها بیشتر تحلیلی بوده به فاکتهای که در وطن واقع میشود کمتر توجه میشود، ابراز ناراضیتی کرد. وی از  کشتار غیر نظامیان در سپین بولدک بطور مثال نام برده و تأکید کرد که لازمست به این پرداخته شود که این جنایت را کی انجام داده است؟
اقای فقیری (هالند) ضرورت تمرکز بحث بر این موضوع  را مطرح کردکه ما افغانهای مقیم اروپا چی نقشی در بهبود اوضاع داشته میتوانیم؟
آقای خیال اریوبی (آلمان) هم خواهان صحبت بالای تعین وظایف عملی بوده و اظهار داشت که با نشر قطعنامه هیچ مشکلی را حل کرده نمی توانیم.

بانو پروین سرابی (هالند) با پیشکش پیشنهاد ایجاد یک گروپ فشاررا نمود  تا جای اغانهای مقیم اروپا در مسائل کلان کشورخالی نباشد. زنها باید موازی با مردان حرکت کنند.

خانم یوسفزی (سویدن) خواستار آن شد تاحقوق و آزادی های مدنی و بخصوص احترام به حقوق مدنی و سیاسی زنان خط سرخ در هر نوع حل سیاسی مشکل افغانستان باشد.

آقای یاری (هالند) پیشنهادی داشت در مورد تظاهرات در شهر لاهه هالند و از دوستان ونهاد های مقیم هالند دعوت کردتا سهم شانرا ادا کنند.

فراخوان برای اشتراک در کنفرانس فارو به ارتباط اوضاع جاری افغانستان

فراخوان

برای اشتراک در کنفرانس فارو به ارتباط اوضاع جاری افغانستان

هالند، ۱۴ جولای ۲۰۲۱

طی هفته های اخیر در افغانستان تحولاتی به وقوع پیوسته است که امید برای حل سیاسی بحران افغانستان را ضعیفتر ساخته و مردم ما در داخل و خارج افغانستان در نگرانی و دلهره بسر میبرند. تشدید جنگ توسط طالبان که با استفاده از خلای نظامی که خروج نیرو های ناتو بوجود آورد، وارد مرحلهٔ جدید گردید، هدف پیروزی نظامی و سرنگونی نظام کنونی را تعقیب میکند. تحلیگران سیاسی و نظامی ازسناریو های مختلف در پی اوضاع کنونی صحبت میکنند که آکثریت آنها تکان دهنده اند. علاوه بر ادامهٔ جمهوریت و جنگ، ازاحتمال استقرار امارت و ادامهٔ جنگ و سوریه ای شدن جنگ افغانستان هم صحبت بعمل می آید. حکومت افغانستان هنوزهم درتبلیغات روحیهٔ اعتماد بخود را انعکاس میدهد، اما عواقب مشکل مورال در بخشی از پرسونل امنیتی و دفاعی به صراحت دیده میشود. همین ضعف باعث وسعت جغرافیای تحت کنترول طالبان شده است. 

افغانهای مقیم خارج با وصف دوری از آتش جنگ افغانستان، در شعله های آن میسوزند و بخاطر سرنوشت ۳۳ میلیون هموطن شان که در داخل افغانستان اند، شدیداً نگران اند. اکثریت افغانها به این سوالها مواجه اند که افغانستان به کجا میرود؟ آیا ما کاری برای وطن وهموطنان داخل کشور کرده میتوانیم؟ فدراسیون سازمانهای افغانهای مقیم اروپا (فارو) بمثابهٔ ارگان هماهنگ کنندهٔ فعالیتهای بخش متشکل افغانهای مقیم اروپا از مدتی بدینسو به فکر تدویر کنفرانس آنلاین برای تبادل نظرمیان هموطنان مقیم خارج از کشور در مورد دو سوال فوق است. اخیراً کمیتهٔ اجرائیهٔ فارو تصمیم به برگزاری کنفرانس از طریق برنامهٔ انترنتی زوم گرفت.

بدینوسیله آنعده هموطنان مقیم خارج، بخصوص اروپا و امریکای شمالی، که شرایط کنونی وطن باعث نگرانی شان شده، فرا خوانده میشوند تا همه تعلقات  قومی، زبانی و سیاسی را کنار گذشته و برای تبادل نطر با سایر هموطنان خویش و فرمولبندی مواضع مشترک دررابطه با اوضاع وطن در این کنفرانس اشتراک کنند. در برنامه دو ثلث و قت برای ابراز و تبادل نظر اشتراک کنندگان اختصاص داده شده است.

کنفرانس بروز یکشنبه ۲۵ ماه جولای سال جاری از ساعت ۴ الی ۸ شام به وقت اروپای شمالی از طریق زوم برگزار میگردد. هموطنان میتوانند ۱۵ دقیقه قبل از آغاز کنفرانس با استفاده از لینک ذیل در کنفرانس سهیم شوند.

به امید دیدار شما در کنفرانس

کمیتهٔ اجرائیهٔ فارو