گزارش کنفرانس بین المللی ( آنلاین) فارو

گزارش کنفرانس بین المللی ( آنلاین) فارو

مروری بر تحولات اخیر و ضرورت اتحاد و همبستگی افغانهای مقیم اروپا

در بیست سالگی فارو

هفت نومبر ۲۰۲۰

به سلسلهٔ کنفرانس های سالانهٔ فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا (فارو) بتاریخ ۷ نومبر ۲۰۲۰بیستمین کنفرانس فارو تحت عنوان”مروری برتحولات اخیر و ضرورت اتحاد و همبستگی افغانهای مقیم اروپا ” بنا به شیوع مرض کوید ۱۹ بصورت آنلاین برگزارشد. بیش از (۱۰۰) تن ازهموطنان ما شامل دانشمندان، شخصیتهای مستقل و نمایندگان سازمانهای پناهندگان افغان اروپا در این کنفرانس اشتراک داشتند (جهت داونلود برنامه کنفرانس اینجا اشاره نمایید).

دراین کنفرانس که به ساعت۲بعد از ظهر به وقت اروپا آغازگردید، ذوات آتی ازکشورهای مختلف سخنرانی نمودند:   

افتتاحیه کنفرانس  : خانم لونا ولی  رئیس فارو –  از هالند 

 آقای دکتور ویس جلالزاده عضوهئیت مدیره فارو – از سویدن

کانال یوتوب فارو را جهت دیدن فلم ها دنبال کنید

پروفسور توردیقل میمنگی  – از دنمارک      

خانم دکتور انار کلی هنر یار نماینده مردم  درمجلس سنا – کابل

آقای صبور زمانی مسئول خانه افغانستان در برلین – آلمان

دکتور صالح سلجوقی نماینده مردم هرات در دوره ۱۵ و ۱۶ پارلمان – از کابل

اقای مهدی شیرزاد از سازمان انکشاف حقوق بشر و صلح افغانستان – از کابل

  انجنیر شعیب لعلی از دیده بان دادخواهی مردم افغانستان (لندن انگلستان)

بانو دکتور سیما سمر- از کابل

آقای نصیر رحیم  از انجمن پامیر امستردام – هالند

در روزهای آینده در صفحه رسانه هها فلم ها را مشاهده خواهید نمود

خانم دکتور اورځلا نعمت رئیس واحد تحقیق و ارزیانی افغانستان – از کابل

  آقای رجاه رفیق از کشور فنلاند

آقای داکتر حنان روستائی – از المان

  خانم فریده احمدی رئیس کمیته امور زنان فارو از کشور ناروی

آقای حسین سرآمد از موسسه حقوق بشر و دموکراسی افغانستان – کابل

آقای پروفسور رُنه فلیکه استاد دانشگاه اوسلو کشور ناروی

جمعبندی کنفرانس : آقای پیکار پامیر نویسنده و تاریخ نگار – تورنتو کانادا

گرداننده برنامه: آقای علی دلیری عضو هیأت مدیره ومنشی فارو

کنفرانس با پخش سرود میهنی و مقدمه و خیر مقدم گفتن به مهمانان  توسط محترم آقای علی دلیری آغاز گردید. محترم دلیری گفت: اجازه دهید قبل از همه از نام فاروحملات تروریستی اخیربر پوهنتون کابل و آموزشگاه کوثر را که جنایت جنگی دانسته میشوند، با شدید ترین الفاظ محکوم نموده و به روح پاک شهدای این حملات اتحاف دعا نمائیم. سپس محترم دلیری یادی از آنعده اعضای فارو که اکنون در میان ما نیستند نموده وچنین ادامه دادند: دوستان عزیز! با درد و افسوس امروز در بیستمین کنفرانس فارو عده ای از اعضای مؤسس، فعالین و همکاران فارو با ما نیستند و طی همین سالها داعی اجل را لبیک گفته و به ابدیت  پیوسته اند، چون داکترعبدالعلی لعلی و شهزاده احسان الله د افغانستان روسای افتخاری فارو- بانوان سخنسرای معاصر افغانستان حمیرا نگهت دستگیرزاده و لیلا  صراحت روشنی – و همکاران گرانقدر دایمی فارو خانم پروین گردیزی، خانم ذکیه روستائی، استاد تابش، مرحوم سید ذبیرصدیقیان و انجنیرلطیف برهانی. روح شان شاد باد. اقای دلیری با همکاران تخنیکی ایشان خانم میترا دلیری و آقای خالد نعمت گردانندکی کنفرانس را تا آخر برنامه ادامه دادند.

بانو لونا ولی رئیس فارو:

کنفرانس با سخنان مؤجز به زبانهای پشتو و فارسی دری توسط بانو لونا ولی با خیر مقدم گفتن به مهمانان و اشتراک کنندگان افتتاح گردید. ایشان طی ابراز سخنانی گفتند: “هرقدراوضاع در داخل افغانستان اختناق آورشود، وظیفه و مسؤلیت افغانهای مقیم خارج نیز بیشتر شده واهمیت کسب مینماید. به همین منظور، همدردی با مردم غمدارما و ایفای نقش ممد برای مؤثریت تلاش مردم داخل کشور برای نجات افغانستان بحیث صدا و یاورآنها در اروپا، خیلی ارزشمند است وما افغانها باید گام های جدی و متینی در راه کمک به نجات وطن از مصیبت های جاری برداریم.” 

 

آقای داکتر ویس جلالزاده عضو هیأت مدیرهٔ فارو:

بحیث دومین سخنران کنفرانس، چنین گفت: ” فارو ظرف بیست سال پسین، نقش خود درقبال وطن را با گردهمآیی ها، تدویرکنفرانسهای متعدد، پخش و نشر اعلامیه ها، به راه اندازی تظاهرات و دیگر روشنگریها ادامه داده است.” 

آقای جلالزاده دربخش پروسهٔ مذاکرات صلح قطرگفت: ” این پروسه، بجای آنکه مصایب خونین افغانستان را رفع سازد، وضعیت را خونین تر و پیچیده تر ازقبل نمود. هرچند ملت افغانستان سخت تشنۀ صلح است، اما صلحی که توأم با عدالت و سعادت  و حفظ حقوق سیاسی ومدنی مردم باشد. اعضای ” فارو” نه تنها هیچ امید واری یی به مذاکرات جاری در قطر ندارد، بلکه اعتقاد دارند که جنگهای نیابتی در کشورما بیشتر از پیش خواهد شد.” 

آقای پروفسور میمنگی :

گفتند: ” صلحی را که بیگانه گان برای افغانستان میخواهند، افزاری خواهد بود برای تحمیل سیاهی و ظلمت و انتقال جنگ از یک حالت به حالت دیگر. ایالات متحدۀ امریکا با تشدید جنگ درافغانستان ومنطقه، درواقع، نیازمندیهای استعماری خودش را تأمین میکند. پس مردم افغانستان باید از استقلال تصمیم و اراده‌ی خویش استفاده نموده هرچه زودتر متحد و یکدست و یکدل شوند. ” 

” ما باید بپرسیم چه صلحی؟ به کدام قیمت؟، با کی ها؟ و چگونه؟ اگراحیاناً صلحی تحمیلی بمیان آید و با اشتراک گروه طالبان درقدرت، بازهم حقوق شهروندی مردم ما درنظرگرفته نشود و به ارزشهای انسانی و مدنی اعتقادی وجود نداشته باشد، هرگز به درد مردم افغانستان نمیخورد. درحالیکه اگرغربی‌ها میگویند درافغانستان دموکراسی وجود دارد، پس باید پرسید که  در نظام های دموکراسی، اصلاً طرح و سؤال ” اقلیت” و ” اکثریت” مطرح نمیباشد. این درحالیست که گروه طالبان آشکارا میگفتند که هندو باوران حق داد و ستد با دیگران را ندارند، در دفاتر و ادارات دولتی کارکرده نمیتوانند، باید علامات فارقه (مانند دستار زرد، بیرق زرد بالای خانه هایشان و …) داشته باشند. ما میگوییم که طالبان امروز با طالبان دیروزهیچ فرقی ندارند. ”  

بانو دکتور انارکلی هنریارعضو مجلس سنا :

بانوهنریاراضافه نمود: ” یک تعداد ازسربازان و افسران پاکستانی درجنگ هلمند کشته شدند، ولی آقای گلبدین ازپاکستان برمیگردد و ادعا میکند که این حرفها دروغ است. اما ما میدانیم که برای پاکستان، منابع آبی افغانستان و معادن آن اهمیت بزرگی دارد.”

دکتورهنریار افزود: ” درجریان مذاکرات قطرو فیصله های احتمالی باید نظام جمهوریت حفظ شود، قانون اساسی موجود افغانستان پذیرفته شود و ارزشهای بدست آمده درنزده سال پسین بجای خودش باقی بمانند

آقای صبورزمانی مسؤل خانهٔ فرهنگ افغانستان (برلین):

اظهارنمود: ” سخنها و صحبت ها نباید تکراری باشند، تسلیت گفتن ها درقبال کشتارجوانان ما هیچ  سودی ندارد؛ زیرا ظرف چهل و دو سال پسین همیشه دعا کردیم و تسلیت گفتیم، اما گره ازمشکل ما گشوده نگشت. نباید بیشتر از این فریب لفاظی های دولتمداران را بخوریم. باید بخود آییم و بگوییم که چه کنیم؟! برای هر نوع اتحادی عمل مشترک ضرور است

آقای دکتور صالح سلجوقی نماینده مردم هرات در دوره ۱۵ و ۱۶ پارلمان:

داکترسلجوقی گفت: ” امریکا ازچند سال بدینسو راه و روش آشتی جویانه را با گروه طالبان درپیش گرفته است و اینکار، کاملاً مخالف پیمان دوستی با دولت افغانستان است. به همین دلیل، امریکا هزارها تروریست را از زندانهای افغانستان رها نمود که این اقدام، موجب تحرکات جنگی بیشترگردید. علاوتاً وقتی امریکا، قوای نظامی اش را بگونه ی شتابنده ازافغانستان بیرون می کشد، باعت تشجیع و تحرکات بیشتر گروه طالبان گردیده و…”

آقای مهدی شیرزاد : از سازمان انکشاف حقوق بشر و صلح افغانستان از کابل

آقای شیرزاد اظهارداشت: ” باید موانع صلح وثبات را جُستجو نماییم و این موانع دارای ابعاد داخلی و خارجی میباشد. هرگاه نظرات مفید واما پراگنده را جمع وجور نماییم، میتوانیم به یک نتیجه برسیم. دلیل عمدهٔ نرسیدن به صلح و سلم، همانا اختلافات و منازعات قومی و تباری درافغانستان است.انحصارطلبی درقدرت دولتی، درجه بندی ولایات، وجود فساد گسترده درنهادهای دولتی، بخشهای بزرگی ازکاستی ها و کمبود ها میباشد. به همین دلیل است که باید گفت؛ دخالت همسایه ها نه علت، بلکه معلول پنداشته میشود

جهت دانلود متن کامل سخنرانی ایشان اینجا اشاره نمایید

آقای انجنیر شعیب لعلی :دیده بان دادخواهی مردم افغانستان (لندن انگلستان)

آقای لعلی با ذکرمادۀ نزدهم اعلامیهٔ حقوق بشر گفت : ” حذف آزادی عقیده وبیان، جنایت و نقض حقوق بشر، چهل و دو سال قبل از سوی منسوبین حزب دموکراتیک خلق افغانستان در قریۀ ” کراله” درولایت کنر به صورت سیستماتیک آغاز یافت. خلقی ها برای ساکنان قریۀ مذکورگفتند دولت برای شان کمکها را توزیع مینماید، ولی آنگاه که به تعداد یکهزار نفر تجمع کردند، همه را با بیرحمانه ترین وجهی تیر باران کردند. تجاوز نظامی روسها، نقض حقوق بشردر افغانستان را نهادینه کرد. بدون تأمین عدالت برای قربانیان نمیتوان از صلح سخن زد. “

     انجنیرلعلی افزود که : ” امیرعبدالرحمن نخستین امیردست نشانده بود که با قتل عام و کوچانیدن اهالی مناطق مرکزی و غصب زمین ها و دارایی مردم، حقوق بشردرکشورما را زیرپا گذاشت و بعداً دیگران روش ضد بشری او را پی گرفتند

بانو دکتور سیما سمر :  

  داکترسیما سمرکه ازکابل دراین کنفرانس سهم گرفته بود، طی صحبتی گفت: ” حقوق بشر رنگ و پوست و قوم و گروه و … نمی شناسد، بلکه باید هر کسی از مزایای آن مستفید گردد. کودتای ثورحق آزادی بیان و سایرحقوق بشری را از مردم ما سلب نمود، صلح اجتماعی از میان رفت. بدون رعایت ارزشهای حقوق

بشری، هیچگونه صلح واقعی مطرح نخواهد بود. یعنی درنبود ارزشهای حقوق بشر، ادعای صلح و آشتی هرگز معنا ندارد. اگرامارت اسلامی گروه طالبان بمیان آید، درآن صورت به هیچ کس دیگرحق و ارزش قایل نخواهند بود. چنانکه درهمین شب و روز دیده میشود بخاطرانتقام گیری از یکنفر، یک جمع و یک کتله را به نابودی میکشانند. ..”  

بانو سیما سمراضافه نمود: “رسیده گی به جرایم جنگی یک معضلۀ بین المللی است.افغانستان به کمکهای کشورها فوق العاده وابسته است، بنابرآن، تداوم کمکها به افغانستان یک نیازاست…” 

 

آقای نصیر رحیم  از انجمن پامیر امستردام : هالند

 آقای نصیر رحیم که به ارتباط اتحاد میان افغانها صحبت میکرد، درتعریف جامعه گفت: ” فرد، نهادها و مجموع انسانها، یک جامعه را میسازند و موجودیت نهادها و کتله های اجتماعی خیلی ارزشمنداند. نقش جوانان دردرون نهاد و کتله های فعال اجتماعی افغانها ناچیزاست. زیرا هموطنان ما همیشه در بحث های خود شان موضعگیری ایدئولوژیک میکنند، نهادها را سیاسی میسازند و موضوعات مختلف را مخلوط میکنند. پس بیایید که به ساختارهای علمی و مدرن بپردازیم …”  

خانم دکتور اورځلا نعمت رئیس واحد تحقیق و ارزیانی افغانستان: از کابل

بانو اورځلا نعمتطی سخنانش گفت: ” تقسیمات حزبی، فکری و قومی درمیان هموطنان ما درخارج ازکشور، درواقع همه را پراگنده نگهداشته است، درحالیکه همه ی ما افغان هستیم و همبستگی افغانها ضروراست.” 

وی علاوه نمود: ” حکومت افغانستان عمداً ازسوی قدرت های بزرگ ضعیف نگهداشته شد. دخالت های خارجی نه تنها درمرکزافغانستان، بلکه حتا تا ولایات و محلات به چشم میخورند. همۀ ما میگوییم که خارجی ها مداخله میکنند، ولی خود مان درقسمت رفع منازعات درون خویش اقدام نمیکنیم…”

آقای رجاه رفیق از کشور فنلاند:

آقای رجا رفیق درمورد کمکهای افغانهای مقیم خارج به هموطنان ما درداخل کشور گفت: ” ادای نقش در کمک به داخل کشور درحقیقت، مستلزم تحقیق زیاد و وظیفه ی یک کمسیون یا یک جمع قوی و فعال میباشد. در داخل هم موانع وجود دارد. ظرف سه صد سال اخیر، تنها یک قوم خاص ادارۀ مملکت را به چنگ داشته است و در این عصر نیز تمایل امریکا به سوی همان قوم خاص معطوف است و به همین دلیل بود که تحولات جاری پسا طالبان درکشورما به نتیجه ملموس و منطقی نرسید. پس لازمست با ترد تمایلات قومی یک حرکت و تشکل بزرگ را درپرتو اندیشه های ملی بمیان آورده شود. ”                                                                            

آقای داکتر حنان روستائی : از المان

استفادۀ معقول و دوامدار از منابع آب و انرژی آبی افغانستان | تارنمای فراسو

داکترحنان روستایی سخنانش را برمحورموضوعات اسطوره یی آغاز نموده گفت: ” به عقیده ی من نه تنها حفظ دست آورد های نزده ساله ی اخیر، بلکه حراست ازآثارو ارزشهای چند هزار سالۀ کشور نیاز ماست. ما در سرزمین آبایی مان فرهنگ های مختلف داشته ایم مانند فرهنگ برهمنی، یهودی، اوستایی، یونانی، بودایی، اسلامی و اروپایی. هریک از این فرهنگها درمملکت ما آثار، یادگارها وامانت هایی از خویشتن بجا گذاشته اند که به همۀ آنها بایستی ارزش قایل شویم و درحفظ و حراست آنها جدی باشیم. وقتی گروه متحجر طالبان آثار باستانی ما را تخریب میکنند، درواقع، میخواهند نسل امروز را از نسلها و داشته های دیروزبیگانه و منقطع سازند. وقتی این جدایی و بیگانه گی بوجود آید، دشمنان ما میتوانند حاکمیت شان را به آسانی بالای ما تحمیل کنند

  خانم فریده احمدی : رئیس کمیته امور زنان فارو از کشور ناروی 

بانوفریده احمدی گفت: ” هویت زنان درافغانستان همیشه نا دیده گرفته شده است. پس زنان کشور باید درساحات مختلف هستی اقدام به مبارزه نمایند، همانطور که زنان دردرازنای تاریخ نقش خودشان را ادا کرده اند. مثلاً مریم سنگی کسی بود که درزمان امیرعبدالرحمن دست به فعالیت و مبارزه زد، مگرازطرف امیردریک اتاق کوچک سنگی محبوس گردید که پسانها همان محل را بنام (کوتۀ سنگی) یاد کردند. پس زنان افغانستان باید خود شان سرنوشت خودرا با دستهای توانای خودشان تعیین کنند

آقای حسین سرآمد :از موسسه حقوق بشر و دموکراسی افغانستان – کابل

استاد حسین سرآمد در مورد نهاد مدافع حقوق بشردرکابل گفت: ” نهادی که او درآن فعال است، مصروف جمع آوری روایت ها، حکایت ها و اسناد مربوط به جنایت ها و قربانی هایی اند که از سوی تفنگداران و جنگ افروزان صورت گرفته است”  

وی افزود که نهادحقوق بشری مذکورکتابهایی را نیز در همین راستا به طبع رسانیده و برنامه های جرم شناسانه و سایر اقدامات ضروری را نیز انجام داده و میدهد.”

 

آقای پروفسور رُنه فلیکه : استاد پوهنتون اوسلو کشورناروی

بانو احمدی مصاحبه یی را با پروفیسور توماس رُنه فلیکه راجع به فعالیت های بیست سال اخیر” فارو ” در اروپا  انجام داده است که فلم مستند آن با ترجمه دری نیز به نمایش گذاشته شد. 

بخش دوم: پرسش و پاسخ

در بخش پرسش و پاسخ از طرف حاضرین سوالهای مطرح گردید که از طرف اعضای هئیت مدیره و سخنرانان به آن پاسخ ارائیه گردید، و یک تعداد سوالهای که متوجه سخنرانان از افغانستان بود به دلیل مشکلات برق کابل و ارتباط انترنیتی مقدور نگردید و قرار شد که در صورت ممکن پرسشها بصورت کتبی در میان گذاشته شود.

قابل یاداوری است که درلابلای کنفرانس، بمناسبت ۲۰ مین سال تأسیس فارو، بخشهایی ازیک سلسله فلم های مستند مربوط به برگزاری کنفرانسها و محافل علمی و فرهنگی “فارو” درسالهای مختلف نیز از سوی گرداننده گان کنفرانس به نمایش گذاشته شدند.

این فلم را در صفحه رسانه ها خواهید دید

فلم کوتاه از بخشی از کارها و فعالیتهای فدراسیون سازمانهای پناهدگان افغان در اروپا (فارو) را میتوانید در این لینک زیر تماشا نمائید

کتابخانه مشعل: کریم پیکار پامیر

جمع بندی کنفرانس: آقای پیکار پامیر نویسنده و تاریخ نگار – تورنتو کانادا

محترم آقای پیکار پامیر از شرع کنفرانس برای جمعبندی در کنفرانس حضور داشتند و با یاداشت نکات مهم سخنرانیها در پایان جمعبندی کنفرانس را ارائه نمودند. ایشان نکات اساسی کنفرانس را چنین جمعبندی کردند.

در نهایت، عصارۀ مجموع سخنرانی ها دراین کنفرانس را میتوان چنین خلاصه نمود:

اول) همه ی اشتراک کننده گان درکنفرانس، ازرویداد های خونین و ننگین درافغانستان عزیزجداً و شدیداً متأثر و متألم بودند.

دوم) نیاز اشد برای اتحاد میان افغانهای عزیز در داخل و خارج کشورکاملاً محسوس بود  

سوم) انزجار علیه وجود اختلافات فکری، مذهبی، قومی ، محلی و زبانی درسینۀ هریک ازاشتراک کننده گان موج میزد.

چهارم) اشتراک کننده گان درکنفرانس، بصورت عموم از نبود عدالت، دموکراسی و امنیت درافغانستان شاکی بودند

پنجم) همه به اتفاق آرا گفتند که دولت موجودۀ افغانستان کاملاً وابسته به قدرت های خارجی، بخصوص به ابرقدرت امریکا میباشد.

ششم) تقاضای صریح و جدی همۀ اشتراک کننده گان ازجناح های مختلف درگیرو قدرتهای با نفوذ دراوضاع افغانستان همین بود که بایستی هرچه زودتر آتش بس برقرارگردیده آرامش و امنیت سراسری تأمین گردد.

کنفرانس بالاخره به ساعت هفت شام با سخنان اختتامیه ی آقای علی دلیری منشی فارو و گردانندۀ کنفرانس و به آرزوی تأمین هرچه زودترصلح و سلم در افغانستان پایان یافت.

در پایان خانم لونا ولی رئیس فارو از حضور همه شرکت کنندگان، سخنرانان، انجمنهای عضو فارو، پرسش کنندگان و مهمانان، گردانندگان و همکاران تخنیکی ابراز تشکری نمودند، و یکبار دگر بر ضرورت اتحاد و همبستگی بیشترمیان انجمنهای افغانها در اروپا و خارج از کشور تاکید نمودند (جهت داونلود جمع‌بندی کنفرانس در اینجا اشاره نمایید).

فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا

(فارو)

جهت مشاهده و پرنت نسخه پی دی اف گزارش اینجا اشاره نمایید

برای داونلود پی دی اف قطعنامه اینجا اشاره نمایید

CONFERENCE RESOLUTION: Recent developments in Afghanistan and the need for unity and solidarity among the Afghan diaspora in Europe

جهت مشاهده فلم های سخنرانان به صفحه رسانه ها و یا به کانال یوتیوب فارو مراجعه نمایید

کانال یوتیوب فارو و صفحه رسانه ها در هفته های آینده شاهد فلم های زیاد خواهد بود

فلم ها در صفحه رسانه ها

CONFERENCE RESOLUTION

The twentieth annual conference of the Federation of Afghan Refugee Organizations in Europe (FAROE) was held virtually on November 7, 2020. Over a hundred women and men of the Afghan diaspora, including academics, independent figures, and representatives of Afghan refugees from the European Union, Afghanistan, United States, and Canada, attended the conference. Consequent to presentations and ensuing debates, the participants emphasized the following points in relation to current developments in Afghanistan:

  1. The participants affirm their firm belief in the principles enshrined in the Universal Declaration of Human Rights, in particular the principles that
    1. all human beings are born free and equal in dignity and rights;
    1. everyone is fully and equally entitled to the rights and freedoms envisaged in the Universal Declaration of Human Rights, without discrimination as to race, color, sex, religion, political or other belief, social background, or wealth.
  2. It can confidently be asserted that the Afghan people yearn for an independent, free, democratic, self-reliant, and advanced Afghanistan. We Afghan refugees aspire to a victim-centered approach to peace in our land of birth that would include justice for victims of crimes committed during the past 42 years, and put an end to the culture of impunity for potentates. We reject the “peace” brought to our people through political solutions imposed by foreign countries catering to their own vested interests.
  3. The resurgence of the Taliban, with their scorched-earth policies and opposition to democratic principles and standards, has intensified violence in the country. The ambiguity of the Doha-agreed mechanism of the Taliban’s participation in Afghanistan’s political structure has endangered the implementation of the principles of peaceful coexistence and political tolerance in the country.
  4. The text of the US-Taliban agreement contains terms that feed the Taliban’s hopes for the revival of their “emirate”. The Taliban have intensified their war and campaign of bloodshed with the aim of attaining such an objective. The daily toll of civilian casualties and the free rein given to different terrorists groups in Afghanistan are a testimony to such a strategy.
  5. The resurgence of the Taliban undoubtedly sets the grounds for a proxy war by neighboring countries in Afghanistan. The risk of such a proxy war will increase manifold if the current government loses control of the situation. We call for an immediate and unconditional ceasefire in Afghanistan.
  6. We Afghan refugees believe that despite the honorable and tormented Afghan people’s longing for peace after 42 years of war and foreign invasion, they are not willing to trade their civil and human rights and freedoms, and the independence of their country, for an imposed political solution.
  7. If the Taliban persist in their current views and on continuing on the path of war and bloodshed, the antagonism between their position and that of the people, especially youth and women (who comprise the majority of the country’s population), on social and political rights leaves little hope for a meaningful peace.
  8. In the event of the realization of either of two horrific scenarios, i.e., a Taliban Emirate dispensation or a proxy war by neighboring countries, the risk of women’s rights becoming seriously restricted or totally repudiated is ominously predictable. The conference participants are particularly concerned about this danger and call for international guarantees for Afghan women’s rights. The participants emphasize that Afghans living in Europe and North America need to lobby their host governments to press for Afghan women’s rights.
  9. The conference emphasizes the role of the Afghan diaspora, and insists that if either of the horrific scenarios mentioned above materializes, a great burden of duty to their country of birth and its people will fall on the shoulders of the Afghan diaspora, particularly those living in Europe, for which they need to be prepared.
  10. The first step for the Afghan diaspora in Europe and North America towards fulfilling their mission as mouthpieces for the people of Afghanistan and for giving voice to the Afghan people’s needs and tribulations would be to promote cooperation and coordination between Afghan organizations abroad and develop and strengthen collaboration and concordance between such organizations and Afghan media outlets outside the country. The conference participants call on FAROE to be the contact and coordination center in this regard. 
  11. The conference expresses grave concern over the danger of the destruction of Afghanistan’s historical and cultural relics by the Taliban, and calls for international guarantees for the preservation of this heritage.

This resolution is based on minutes and notes taken by a resolution drafting committee of speakers’ views and debates among participants, and has been drawn up in 11 articles as presented above. This resolution was adopted subsequent to no opposing or modifying views being received within the allotted time.

The Biden Presidency: What choices for Afghan policy remain?

The Biden Presidency: What choices for Afghan policy remain?

By Kate Clark co director of ANA on Nov 12,

Conclusion

Before the extent of Trump’s ‘America First’ policies were made clear, many Afghans who feared the prospect of a US withdrawal were optimistic that a return to a Republican administration might make the US a more steadfast ally for Afghanistan. Trump’s populist isolationism and haphazard approach to decision-making eventually disabused them of that hope. While Obama’s drive to take American out of an ‘endless war’ footing was more principled, he and Trump broadly converged on the goal of troop withdrawal. Biden has long advocated a light footprint, which seems to be where he remains today. What has changed are the conditions of the Doha agreement that may prevent even the lightest CT footprint.

Much has been made of Foreign Policy’s reporting on the team of 2,000 foreign policy and national security advisors amassed by Joe Biden. They will be receiving suggestions and recommendations from many corners of Washington and the world on Afghanistan, advising Biden what he ought to do, or reminding him of the obligations some feel he should have for a country whose government the US toppled and whose fate it then got tangled up in. However, Biden will have strong ideas of his own on Afghanistan policy, as will some of the familiar names being touted for top cabinet posts.

Moreover, times are very different from when he and Barack Obama took power over a decade ago. In their first year in office, when Obama announced the surge it was because he was persuaded that what happened in Afghanistan and Pakistan had a fundamental impact on the security of the United States. It is worth giving a long quote from his speech delivered on 1 December 2009 as it underlies just how much has changed in US views of Afghanistan:

I am convinced that our security is at stake in Afghanistan and Pakistan. This is the epicenter of violent extremism practiced by al Qaeda. It is from here that we were attacked on 9/11, and it is from here that new attacks are being plotted as I speak. This is no idle danger; no hypothetical threat. In the last few months alone, we have apprehended extremists within our borders who were sent here from the border region of Afghanistan and Pakistan to commit new acts of terror. And this danger will only grow if the region slides backwards, and al Qaeda can operate with impunity. We must keep the pressure on al Qaeda, and to do that, we must increase the stability and capacity of our partners in the region.

As for the Taleban, Obama said the movement had maintained “common cause with al-Qaeda, as they both seek an overthrow of the Afghan government.” The US had to “reverse the Taliban’s momentum and deny it the ability to overthrow the government.”

The prospect of al-Qaeda re-establishing itself and the Taleban again ruling Afghanistan has not gone away. Yet in Biden’s Foreign Policy article and Stars and Stripes interview, he made no mention of the Taleban and referred to al-Qaeda just once. Afghanistan will not be a priority for Joe Biden when he takes power. Other policy decisions – the Covid-19 pandemic and the domestic economy as well as a whole host of other foreign policy issues – are far more pressing. Afghanistan is simply not that important to America any more.

Washington’s decisions still remain fundamental to what happens in Afghanistan and for many Afghans, the need for action from the US may feel urgent, given the 30 April deadline and the intensification of the conflict. Yet, what room Biden has to re-set US policy on Afghanistan will be limited, not only by his inheritance of the US-Taleban deal but also his own inclinations.

قطعنامهٔ کنفرانس بیست سالگی فارو

قطعنامهٔ کنفرانس

مروری بر تحولات اخیر و ضرورت اتحاد و همبستگی افغانهای مقیم اروپا

“در بیست سالگی فارو”

هفتم نومبر ۲۰۲۰، هالند

به سلسلهٔ  کنفرانس های سالانهٔ فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا (فارو)  بتاریخ ۷ نومبر ۲۰۲۰بیستمین کنفرانس فارو  تحت عنوان”مروری برتحولات اخیر و ضرورت اتحاد و همبستگی افغانهای مقیم اروپا ” بنا به شیوع مرض کوید ۱۹ بصورت آنلاین برگزارشد. بیش از (۱۰۰) تن ازهموطنان ما شامل دانشمندان، شخصیتهای مستقل و نمایندگان سازمانهای پناهندگان افغان اروپا در این کنفرانس اشتراک داشتند. اشتراک کنندگان بعد از استماع سخنرانی های صاحب نظران، در ارتباط به اوضاع روان بالای نکات ذیل تأکید نمودند :

۱: ما، اشتراک کنندگان نشست  به این اصول “منشور حقوق بشر” باور داریم:

– تمام افراد بشر آزاد زاده میشوند، از لحاظ حیثیت، کرامت و حقوق با هم برابر اند.

– هر کس میتواند بدون هرگونه تمایزی، به ویژه از نگاه نژاد، رنگ، جنس، زبان، دین، باور سیاسی و هر باور دیگر،  و همچنان  منشا ملی یا اجتماعی، ثروت، ولادت یا هر وضعیت دیگر از تمام حقوق و آزادی های تسجیل شده در “منشور حقوق بشر” بهره مند گردد”

۲: ما با اطمینان گفته میتوانیم که آرمان مردم ما یک افغانستان مستقل، آزاد ومردم سالار، متکی بخود و پیشرفته است. ما به صلحی ارج میگذاریم که مردم ما را در رسیدن به همچو افغانستانی کمک کند. صلحی که قربانی محور باشد وشامل ایجاد میکانیزم تأمین عدالت برای قربانیان جنایات ۴۲ سال گذشته بوده با خاتمه دادن به فرهنگ معافیت برزخم های بازماندگان قربانیان مرحم گذارد.  نه صلحی که بیگانگان به مقتضای منافع جهانی خود بر مردم ما تحمیل کنند.

۳: برگشت گروه طالب با سیاست های “زمین سوخته” و ضدیت با “موازین دموکراسی” مولفه پرخاشگری را عمیق تر ساخته، و نظر به گنگ بودن میکانیسم اشتراک آنها در ساختار سیاسی کشور، اصول “هم زیستی صلح آمیز” و “دیگر پذیری سیاسی” را در معرض خطر قرارداده است و دربد ترین حالت زمینه سازجنگ نیابتی همسایه در کشور ما خواهدشد. متأسفانه در لابلای مواد توافقنامهٔ امریکا-طالبان عبارات معینی گنجانیده شده  که  طالبان را به احیای امارت شان امیدوارمیسازد. برای تحمیل همچو نظامی بر مردم افغانستان، طالبان به تشدید جنگ و خونریزی دست یازیده اند که مظاهر آن روزمره در افغانستان مشهود است.  

۴: خطر جنگ نیابتی همسایه ها در افغانستان در صورتیکه دولت تحت فشار کنونی، کنترول اوضاع را از دست بدهد چندین برابر بیشتر خواهد شد. کنفرانس خواستارآتش بس فوری وبی قید وشرط درافغانستان شد.

5: ما بدین باوریم که مردم شریف و رنج کشیدهٔ افغانستان بعد از ۴۰ سال جنگ و تجاوز خارجی آرزومند استقرار صلح اند. اما حاضر نیستند حقوق مدنی، بشری و آزادی های انسانی خویش و استقلال کشور خود را با راه حل سیاسی تحمیلی مبادله کنند.

6: تضاد مواضع مردم بخصوص جوانان و زنان که اکثریت نفوس کشور اند، با مواضع طالبان ، در صورت پافشاری طالبان بر مواضع کنونی شان و ادامه جنگ توسط آنها، امیدواری به راه حل سیاسی را بسیار ضعیف میسازد.

7: در صورت تحقق یکی یا هردو سناریوی وحشتناک متذکره خطر جدی محدود شدن و یا سلب شدن حقوق زنان قابل پیش بینی میباشد. کنفرانس بطور خاص نگرانی خود را نسبت به این خطرابراز داشته و خواستارتضمین بین المللی حقوق زنان افغانستان شد. کنفرانس تأکید کرد که افغانهای مقیم قاره های اروپا وامریکا با لابی وفشاردر زمینه ادای مسؤلیت کنند.

8: کنفرانس بر نقش تاٍثیرگذار افغانهای مقیم خارج تأکید نموده و براین نکته پافشاری نمود که هرگاه سناریو های وحشتناک جنگ نیابتی کشور های همسایه در افغانستان و یا امارت اسلامی طالبان جامهٔ عمل بپوشند ، افغانهای مقیم اروپا رسالت بزرگی در برابر وطن و مردم خویش خواهند داشت و باید خود را برای ادای آن آماده سازند.

9. قدم نخست آمادگی برای ایفای نقش بلند گوی مردم داخل کشور و بازگو کنندهٔ خواستها ومشکلات آنها توسط افغانهای مقیم قاره های اروپا و امریکا، ایجاد اتحاد و هماهنگی میان نهاد های برون مرزی از یکسو و همسوئی شان با رسانه های برون مرزی افغان ها از سوی دیگرمیباشد. تقویت و توسعهٔ روابط میان نهاد های خارج و داخل کشورشرط اساسی مؤفقیت این مساعی میباشد. کنفرانس از فارو میخواهد تا نقش مرکز تماس و هماهنگ کننده را در این زمینه ایفا کند.  

10:  کنفرانس نگرانی اش را بخاطرخطرانهدام میراث های تاریخی و فرهنگی کشور توسط طالبان ابراز نموده خواهان تظمین بین المللی برای محفوظ ماندن این میراثها شد.

قطعنامه هذا برمبنای یا داشتهای کمیتهٔ تسوید قطعنامه ازنظرات سخنرانان وبحث  های اشتراک کنندگان در ( ۹ ) مادهٔ فوق ترتیب و بنا بر عدم مواصلت نظر مخالف درمدت معینهٔ نظر خواهی تصویب گردید.

(ختم)

برای داونلود پی دی اف قطعنامه اینجا اشاره نمایید

در صفحه رسانه ها شما فلم از فعالیت های بیست ساله فارو را مشاهده خواهید نمود.

قتل عام محصلین جنایت علیه بشریت است

قتل عام محصلین جنایت علیه بشریت است

پنجم نومبر ۲۰۲۰، هالند

به تعقیب کشتار بیرحمانه در آموزشگاه کوثر که به زندگی ده ها جوان مستعد و کوشای افغانستان خاتمه داد و خون ده ها تن دیگر را هم گرفت، حملهٔ دهشت افگنانه بر محصلین فاکولتهٔ حقوق پوهنتون کابل جنایت دیگری علیه بشریت است که وقوع آن یکبار دیگر پرده از چهره و امیال وحشتناک و ضد انسانی عامین این جنایات شنیع را درید و هشداری بود به کسانی که ماهیت ددمنشانهٔ این دهشتگران را تغیر یافته وانمود میکنند.

جان مطلب اینست که وحشت ودهشت گروه های تروریستی که از آنطرف سرحدات شرقی و جنوبی کشور ما صادر میشوند یک هدف نهائی را دنبال میکنند و آن عبارتست از، از پا در آوردن مردم افغانستان،  نیرو های امنیتی ودفاعی شان، و شکستاندن ارادهٔ مردم افغانستان برای داشتن یک زندگی نورمال، مطابق نورم های معاصرو در فضای صلح و صفا، تا ادارهٔ استخبارات نظامی پاکستان (ISI) بتواند عمال خود را در افغانستان حاکم ساخته واز این کشور بحیث حیاط عقبی وگاو شیری خویش استفاده کند. دست های نا مرعی خارجی و داخلی هم نیروهای امنیتی و استخباراتی ما را فاقد آن ظرفیت کشف و استخبارات شکل داده اند که برای کشف پلان های تروریستی ضرور است. قوای امنیتی افغانستان در اکثر موارد بعد از وقوع، از حادثه اطلاع می یابد. امکان این را که مافیای دولتی ویا غیر دولتی  در دداخل شدن دهشتگران به صحن پوهنتون کابل همکاری کرده باشند نمیتوان نا دیده گرفت.

از جانب دیگر موافقتنامه دوحه بین طالبان و امریکا، فصل های پنهان این موافقتنامه و سفر های مکرر هیأت های نظامی و استخباراتی امریکا به پاکستان بیم موجودیت توافقات مخفی بین این دو کشور در رابطه به افغانستان را در بین مردم ما بوجود آورده است. این نگرانی با تشدید حملات طالبان بر مواضع نظامی و غیر نظامی افغانستان طی ماه های بعد از امضای این توافقنامه، و بخصوص بعد از آغاز مذاکرات بین الافغانی، جدیت بیشتر یافته است. ارقام ترور اشخاص با بمب های مقناطیسی و کشتار غیر نظامیان نیز در همین دوره بالا رفته است. یوناما به اتکای ارقام جمع آوری شده در رابطه با قتل و زخمی شدن هزاران غیر نظامیان طی ۹ ماه نخست ۲۰۲۰ مینگارد: ” جنگ افغانستان هنوز هم یکی از مرگبار ترین جنگها در جهان است و باعث تلفات ملکی غیر قابل تحمل و تکاندهنده میشود”. در چنین شرایطی حکومت خواستار آتش بس است اما طالبان جنگ را به امید اعادهٔ امارت اسلامی ادامه میدهند و بدین ترتیب فضای مناسب را برای حملات سایر گروه های تروریستی نیز ایجاد میکنند. شاید انکار سخنگوی طالبان از قرار داشتن این گروه در عقب حمله بر محصلین پوهنتون کابل درست باشد، اما طالبان بحیث زمینه ساز همچو حملات در مسؤولیت سیاسی و جزائی این نوع اعمال دهشت افگنانه شریک جرم پنداشته میشوند 

(کمیتهٔ حقوق بشر فارو)

فراخوان برای اشتراک درکنفرانس آنلاین فارو

اشتراک درکنفرانس آنلاین  فارو

عنوان کنفرانس:

مروری بر تحولات اخیر و ضرورت اتحاد و همبستگی افغانهای مقیم اروپا

(در بیست سالگی فارو)

شنبه هفتم نوامبر ۲۰۲۰ ازساعت ۱۳:۳۰بعد از ظهر

دوست عزیز، هموطن گرامی

بدینوسیله شما را فرا میخوانیم تا با شرکت و حضورگرم خویش در کنفرانس آنلاین امسال فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا (فارو) برگرمی بحث ها در این کنفرانس بیافزائید .

فدراسیون سازمان های پناهندگان افغان در اروپا، در یک کنفرانس بین المللی سال ۲۰۰۰ در هالند تأسیس گردید، هرسال کنفرانسهای در رابطه با موضوعات مهم کشور و جامعه پناهندگان و افغانهای مقیم اروپا دایر مینماید، متاسفانه گسترش مرض کوید ۱۹ باعث شد تا امسال کنفرانس فارو بنا بر مقررات فاصله اجتماعی بگونهٔ حضوری برگزار شده نتواند و تجلیل از ۲۰ سالگی فارو به سال آینده موکول شود. و اما کنفرانس سال ۲۰۲۰ بشکل غیر حضوری (آنلاین) برگزار میگردد و بنا به حکم انکشافات اوضاع در افغانستان موضوع این کنفرانس مروری بر تحولات اخیر، ضرورت اتحاد وهمبستگی افغانهای مقیم اروپا” است.

در بیست و مین کنفرانس سالانه فارو نیز دانشمندان وشخصیتهای متجرب افغان ازافغانستان واروپا و نمایندگان انجمنهای عضو فارو و شخصیتهای مستقل ملی اشتراک میکنند. معلومات در مورد این سخنرانان را از طریق لینک ویدیوی معلوماتی مندرج در ذیل این صفحه دریافت کرده میتوانید. همچنان زمینه بحث و سوالات سایر اشتراک کنندگان نیز فراهم شده است. اشتراک کنندگان می توانند با شریک ساختن افکار خود، زمینه را برای ارائۀ راه های برون رفت از بحران و معضلات  فرا روی کشور، راه های اتحاد بیشتر افغانهای مقیم اروپا و وظایف آنها در قبال وضع جاری افغانستان را در اوضاع پیشرو فراهم سازند.  

فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا (فارو)

برای ثبت نام در کنفرانس لطفاً اینجا اشاره نمایید

فلم معلوماتی در مورد سخنرانان کنفرانس