FAROE Annual Conference 19-10-2019

Op 19 oktober 2019 was de jaarlijkste conference van FAROE in Leiden. Deze conference was extra speciaal, omdat het de 100ste verjaardag was van de onafhankelijkhied van Afghanistan. Er waren rond de 140 mensen vanuit verschillende landen in Europa gekomen. Er waren verschillende wetenschappers en experts met verschillende achtergronden gekomen. De conference was in een wetenschappelijke en academische omgeving, met sprekers die de resultaten van hun onderzoek en studies presenteerden aan het publiek.

De voorzitter van FAROE, Luna Wali, opende officeel de conference met een speech. In het begin bedankte en verwelkomde zij het publiek dat uit verschillende Europese landen is gekomen. Zij herinnerde zich vervolgens de terugkeer van de onafhankelijkheid en bracht vervolgens enkele hervormingen tot uitdrukking. De voorzitter van de federatie riep het publiek allemaal op om bij te dragen aan de vragen, antwoorden en de resultaten van de conferentie, zodat de wetenschappelijke conferentie vruchtbare resultaten zal opleveren.

Daarna hield Dr. Hanan Roustai een toespraak. Hij is een wetenschapper en schrijver, woonachtig in Duitsland. Zijn lezing ging over de onafhankelijkheid en de armoede. Dr. Roustai onderzocht eerst de resultaten van hun onderzoek naar de oorzaken van armoede in Afghanistan en de groeiende grafieken van armoede in de komende 18 jaar. Door gebrek aan economische kansen, een corrupte en werkloze overheid, plunderingen en behoefte aan buitenlandse hulp, leeft 70% van de bevolking onder de armoedegrens. Wereldwijd leven een miljard mensen onder de armoedegrens en 2,1 miljard mensen leven met minder dan twee dollar. De helft van de wereldbevolking (waaronder 3 miljard mensen in Azië) leeft met een armoederisico of in de buurt van de armoedegrens. Afrika heeft een hoger armoedecijfer. Maar de belangrijkste vraag is waarom?

De relatie tussen onafhankelijkheid en armoede was een centraal thema van de lezing. Hij voegde eraan toe dat onafhankelijkheid het tegengif voor armoede is, waarom het Faithful-tijdperk en de progressieve hervormingen werden vernietigd door kolonialisme, en dat interne overheersing een grote les is dat verband houdt met onafhankelijkheid en vrijheid.

Professor Tordiqol Meimenegy, een wetenschapper en schrijver gevestigd in Denemarken, gaf daarna een lezing over de vrijheid in de gevangenschap van de onafhankelijkheid.  Professor Meimenegy begon zijn debat over de onafhankelijkheid en vrijheid. ‘Wanneer we spreken over de 100ste verjaardag van de onafhankelijkheid, moeten we zien dat we twee concepten van tijd, plaats en onafhankelijkheid in ons land hebben gehad en in welke omstandigheden onafhankelijkheid is ontstaan. De constitutionele beweging en het verkrijgen van onafhankelijkheid moeten de basis leggen voor verandering, en het resultaat is dat het menselijk leven transformeert, dat het garandeert voor zijn duurzaamheid en dat het niet veroordeeld wordt tot mislukking. Als het om helden gaat, worden soms de belangrijkste helden vergeten.’ Er werd toen ook gesproken over de oorzaken van de ineenstorting van de Ammani-regering en andere kwesties. Hij vervolgde zijn discussie over de rol van kolonialisme en tirannie en de vernietiging van onafhankelijkheid en rechtvaardigheid, in de hoop dat dergelijke bijeenkomsten de deur konden openen voor alle vormen van gevangenschap.

Professor Akbar Zamien, een Franse advocaat en auteur, gaf vervolgens een lezing over de juridische evaluatie van de onafhankelijkheid. Als wetgeleerde presenteerde de professor zijn onderzoek naar onafhankelijkheid op basis van juridische kwesties. Aanvankelijk sprak hij over internationale terminologie en verbanden, en boden ze verschillende definities van onafhankelijkheid, vrijheid, autonomie etc. Prof. Zamien voegde eraan toe dat de definitie van onafhankelijkheid verschilt in termen van intergouvernementele rechten in de twintigste en eenentwintigste eeuw.

Vervolgens kwam Massoud Qane op het podium. Hij is een Duitse dichter en schrijver. Zijn lezing ging over het  verhaal van Mohammad Wali Khan Darwazi, minister van Buitenlandse Zaken en de Monarch in de Amani-periode. Professor Qane, de kleinzoon van Mohammad Wali Khan, sprak eerst over de geschiedenis van zijn familie, gevolgd door het werk van Mohammad Wali Khan en zijn reizigers die naar verschillende landen over de hele wereld zijn gereisd om de onafhankelijkheid van Afghanistan te erkennen en zijn internationale betrekkingen te versterken. Een memoire van de rechtszaak tegen Mohammad Wali Khan in de tijd van Nader Khan verklaarde dat tijdens de rechtszaak ‘Mohammad Wali Khan niet alleen verantwoordelijkheid nam voor alles wat hij deed, maar ook verantwoordelijkheid nam voor alles wat Amanullah Khan deed.’

Hij verwees vervolgens naar verschillende berichten die koning Amanullah Khan naar Nader Khan had gestuurd met betrekking tot de vrijlating van Mohammad Wali Khan aan Kabul, en waar Nader Khan geen aandacht aan had besteed.

Er is ook gesproken over de uitvoering van Mohammad Wali Khan, en meer recentelijk zijn opvattingen over onafhankelijkheid en vrijheid in een filosofische en politieke dimensie, met betrekking tot de onafhankelijkheid en het recht op natuurlijke vrijheid van mensen geboren uit een moeder van gelijke menselijke waarde. Maar het zijn de regeringen die restrictief zijn over de rechten van het volk, en in het geval van Afghanistan wordt de kwestie van de collectieve rechten van het volk van vandaag overgenomen door twee grote sociale groepen.
De samenzweringen binnen de koninklijke familie en de interventies van de religieuze leiders uit die periode zijn ook dingen om te onthouden in verband met de problemen van koning Amanullah Khan.

Dr. Safi Wahab gaf vervolgens een presentatie. Hij is een medische wetenschapper en muzikant, woonachtig in Duitsland. Zijn presentatie ging over de psychologie en de onafhankelijkheid. Dr. Wahab presenteerde zijn presentatie met een artistieke stem. Ze spraken wijselijk over de revolutie en vrijheid, en de rol ervan in het sociale en persoonlijke leven. De kracht van woorden, afbeeldingen, objecten, gedachten, emoties etc. Op een mooie en indrukwekkende manier vervolgde hij zijn discussie. Zijn toespraak kan als volgt worden samengevat: Een persoon die niet emotioneel onafhankelijk en onafhankelijk in zichzelf is, ondanks zijn vrijheid en onafhankelijkheid, zit altijd niet vrij.

Na een korte pauze werd een video getoond over een gesprek met prinses Hendieh d’Afghanistan, de dochter van Shah Amanullah Khan. In het begin was zij blij deze historische dag te kunnen feliciteren aan alle mensen in Afghanistan, vooral de wetenschappers die aanwezig waren op de conferentie, en om vervolgens de vragen te beantwoorden. Een citaat van koning Amanullah Khan was dat hij het wapen zou neerleggen en de pen in bezit zou nemen omdat analfabete mensen in een land nooit bevrijd kunnen worden. Aan het einde van het interview vertelde zij: ‘Het is gemakkelijk voor de buitenlandse soldaten om naar Afghanistan te komen, maar verblijf in Afghanistan is onmogelijk. Niemand kan in Afghanistan blijven. Het Afghaanse volk is altijd sterk geweest. Eeuwenlang durfde het Afghaanse volk en iedereen was net zo moedig als mijn vader…’ Deze video is ook beschikbaar op www.faroe.info.

Na de video was er een pauze waarin er werd gegeten. Er was traditioneel Afghaans eten met traditioneel Afghaanse muziek als achtergrondmuziek.

Na de pauze was er tijd om vragen te stellen aan de mensen die een toespraak of presentatie hadden gegeven. Er was eerst een korte lezing door Dr. Aziz Gardiezy, die een gerenommeerd wetenschapper is. Vervolgens konden er vragen gesteld worden, waarbij er op sommige momenten goede discussies waren. Toen er geen vragen meer waren, kregen de sprekers een boek van de organisatie. Ingenieur Ahmad Shirzad gaf dit boek, dat werd geproduceerd uit de FAROE Conference 2018. De conferentie heette in Nederland ‘Globalisering, Veiligheid en Migratie in Afghanistan’. In het Engels heette het boek ‘Afghanistan: Globalization, Security and Emigration’.

Vervolgens zong Safi Wahab, één van de bekendste westerse muziekartiesten van Afghanistan die al 20 jaar op de conferenties van FAROE zingt, een aantal nummers. Ook waren er een aantal dichters die hun gedichten voorlazen: Lady Saleha Waheb Wassel, Massoud Ghane, Dhr. Najieb Rawshan, Ingenieur Liyaqat Lali, Dhr. Madad, Tania Akefi, Moska Farhoed.

Als laatste gaf Ali Daliry een presentatie en deelde hij certificaten uit aan verschillende artiesten. Een biografie van elke artiest werd op het scherm vertoond en dhr. Daliry gaf uitleg over hun werk en programma. 9 mensen uit de serie ‘Ashta Khashod’ en 3 mensen hadden betrekking op de serie ‘Zabane Zargari’. De certificaten werden gestuurd naar Herat/Afghanistan. De volgende mensen kregen een certificaat:

  1. Dhr. Abdul Rashid Azimi
  2. Mevrouw Fatemeh Hosseini
  3. Dhr. Fieruz Melaykeh
  4. Dhr. Ali Yaghobi
  5. Dhr. Mostafa Etemadi
  6. Dhr. Abdul Qadir Arabzadeh
  7. Dhr. Mahbob Behnam
  8. Dhr. Sayed Agha Sayin
  9. Dhr. Hassan Rahmati
  10. Dhr.  Somayeh Rasuli (Fareshteh)
  11. Dhr. Habibullah Farahi
  12. Dhr. Ahmad Zarabi

Metra Daliry, 28-10-2019


جهت مشاهده گزارش کامل کنفرانس “مروری بر استقلال و اصلاحات امانی” لطفاً در اینجا اشاره نمایید

گزارش کنفرانس بین المللی فارو در سال 2019

گزارش

کنفرانس بین المللی”مروری بر استقلال و اصلاحات امانی”

منعقدۀ 19 اکتوبر 2019 / هالند

فدراسیون سازمان های پناهندگان افغان در اروپا ( فارو ) بدنبال تدویر کنفرانس های سالانۀ خویش، اینک بمناسبت صد سالگی استرداد استقلال افغانستان، کنفرانس بین المللی را زیر عنوان ” مروری بر استقلال و اصلاحات امانی ” بتاریخ نزدهم اکتوبر، در شهر لایدن هالند برگزار نمود.

درین کنفرانس حدود یکصد و چهل نفر از داشنمندان، متخصصین و فرهنگیان از سرتاسر اروپا اشتراک نموده بودند. این کنفرانس در فضای علمی و اکادمیک دایر گردید و سخنرانان هر کدام نتایج تحقیقات و مطالعات شانرا برای مخاطبین ارائه کردند.

جهت مشاهده گزارش کامل کنفرانس “مروری بر استقلال و اصلاحات امانی” لطفاً در اینجا اشاره نمایید.

جهت مشاهده فلم کنفرانس “مروری بر استقلال و اصلاحات امانی” لطفاً در اینجا اشاره نمایی

جهت مشاهده قطعنامه کنفرانس “مروری بر استقلال و اصلاحات امانی” لطفاً در اینجا اشاره نمایید.

قطعنامه کنفرانس 2019 فارو (مروری بر استقلال و اصلاحات امانی)

۱۹ اکتوبر ۲۰۱۹، هالند

به سلسلهٔ  کنفرانس های سالانهٔ فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا (فارو)  بتاریخ ۱۹ اکتوبر ۲۰۱۹ نزدهمین کنفرانس فارو  تحت عنوان((مروری بر استقلال و اصلاحات امانی)) در نزدیکی شهر لاهه (هاگ) کشور هالند به اشتراک بیش از صدو بیست تن ازدانشمندان و نمایندگان سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا برگزارشد.  اشتراک کنندگان بعد از استماع پرزنتیشن ها و بیانات صاحب نظران، موضوع کنفرانس را مورد بحث و مداقه قرار داده  وبه نکات ذیل تأکید نمودند :

الف:  استقلال در مفهوم کلاسیک آن تمثیل مستقلانهٔ حاکمیت است در سیاست داخلی و سیاست خارجی. درسالهای قبل از ۱۲۹۸ (۱۹۱۹) قبل از این که امان الله خان زمام امور سلطنت را بدست بگیرد، دولت افغانستان نمیتوانست در سیاست خارجی ارادهٔ خویش را مستقلانه تمثیل کند. امان الله خان که افکارش درپرتو آموزش های پیش کسوتان جنبش مشروطیت شکل گرفته بود،  به درک نیاز جامعه به تحول ومدرنیزم رسیده  بود و میدانست که استقلال سیاسی قدم نخست در این راه است، ودر آغازین روز های تکیه بر تخت سلطنت ارادهٔ قاطع خویش را برای استرداد استقلال سیاسی اعلام کرد. مردم افغانستان که از بی اراده گی اُمرای وابسته به امتیازات استمراری انگیس ها، فقر و عقب ماندگی در جامعه وفقدان استقلال سیاسی به تنگ آمده بودند به دور شاه جدید حلقه زده و با پیشکش نمودن جان ومال شان پشتیبانی خویش را از تصمیم شاه جوان برای کسب استقلال سیاسی نشان دادند. مردم افغانستان تحت ذعامت شاه توانستند بریتانیای کبیر را وادار به قبول استقلال افغانستان سازند.

ب: شاه امان الله بار ها گفته بود کشوری که مردم اش بیسواد وگرسنه باشند، نمیتواند آزاد باشد. این تبلوراعتقاد امان الله خان به استقلال به مفهوم وسیع ترآن است. مفهومی که استقلال اقتصادی را نیز احتوا میکند. وی بعد ازکسب استقلال سیاسی، درمشوره با شخصیتهائی از جنبش مشروطیت بخصوص محمود طرزی، محمد ولی خان دروازی وده ها شخصیت ترقیخواه ومشروطه خواه، رو آورد به دولتسازی و اصلاحاتی که جامعه را قادر به حرکت به سوی پیشرفت و ترقی بسازد. برنامهٔ اصلاحات امانی شامل ساحات قانون گذاری، ترقی اجتماعی، رشد اقتصادی و فرهنگی(بخصوص معارف) بوده و کار تطبیق آن  به سرعت آغاز گردید. نظامنامهٔ اساسی ۱۹۲۳ که در واقع نخستین قانون اساسی افغانستان محسوب میگردد، چوکات عمومی قانونی را برای نظام جدید وحرکت آن بسوی آیندهٔ روشن ترسیم نمود. در این قانون اساسی هنوز پارلمان پیش بینی نشده بود. در عوض امان الله خان برنامه های اصلاحی خویش را در لویه جرگه ها، غرض مشورت طرح می نمود و در صورت رضائیت مردم به تطبیق آنها می پرداخت. اصلاحات امانی در زمان کم اثرات ملموسی را در ساحات دولتداری، رشد معارف، ژورنالیزم و توسعه روابط با سایر دول به بار آورد. ازمیان جوانانی که در این دوره برای تحصیل به خارج فرستاده شدند وبعد ها به مبارزین نامدارتبدیل شده ویا آثارعلمی  ماندگاری از خود بجا گذاشتند میتوان از میر غلام محمد غبار، دکتور عبدالرحمن محمودی،  براتعلی تاج و … نام برد. چهرهٔ شهرکابل آهسته آهسته عوض میشد.

ج: انگلیسها از اینکه آزادی خواهان هند به دولت امانی بحیث یک الگو و یک تکیه گاه می نگریستند احساس خطر می نمودند. از جانب دیگر یک افغانستان مستقل ومتکی بخود میتوانست مانعی باشد برای تطبیق پلان های آیندهٔ انگلیس برای منطقه . انگلیس ها  به فعال سازی شبکه های جواسیس  که در داخل و خارج از تشکیلات دولتی امانی داشتند، و با برنامه از قبل طرح شده  برای سرنگونی نظام شاهی امان الله ونابودی یاران صادق و مبارزاو اقدام کردند. انگلیسها که به خصوصیت محافظه کاری مذهبی وحساسیت های مردم افغانستان خوب آگاه بودند، به جستجوی راه های تحریک احساسات مذهبی مردم پرداختنند. در جریان سفر شاه امان الله و ملکه ثریا به اروپا جواسیس انگلیس عکسهائی جعل کردند که ملکه را بدون حجاب در میان مردان نشان میداد. این عکس ها قبل از بازگشت امان الله خان توسط عمال انگلیس در افغانستان وسیعأ پخش شده بود.  پس از بازگشت از اروپا امان الله خان با شور و شوقی که برای تغیرجامعه داشت، پیشنهاد برخی اصلاحات شکلی در لباس مامورین دولت واشتراک کنندگان لویه جرگه وفرستادن  دختران برای تحصیل به اروپا را مطرح نمود. ذهنیت جامعه هنوز برای این نوع اصلاحات آماده نبود.  این حالت وفعالیت متداوم دستگاه عظیم استخباراتی انگلیس باعث فاصله گرفتن مردم از او و مؤثرترشدن تبلیغات عمال انگلیس گردید وسر انجام در سال ۱۹۲۹ با وسیع شدن دامنهٔ بغاوت ها شاه امان الله تصمیم گرفت برای جلوگیری از خونریزی کشور را ترک کند. ابراز آمادگی توسط بخش هائی ازملت برای دفاع مسلحانه از نظام امانی نتوانست به تغیر این تصمیم منجر شود.  بحران همه جانبهٔ متعاقب آن دست نامرعی بریتانیا را برای جابجائی پیهم مهره های دست پرورده اش بر اریکهٔ قدرت، عقب راندن وعقب نگهداشتن افغانستان از کاروان تمدن و ترقی بازساخت. محصول این وضع حاکمیتهای استبدادی و بی توجه به خواستهای مردم بود.  اشغال افغانستان توسط اتحادشوروی وقت به استقلال صرفأ سیاسی دوره های ماقبل پایان داد. پایداری در جنگ مقاومت وقربانی های مردم افغانستان برای استرداد استقلال افغانستان از روسها باعث خروج روسها از افغانستان شد اما مردم ما نه به استقلال رسیدند و نه به آزادی. زیرا رهبری مقاومت ضد روسی را قدرتهای خارجی از مردم افغانستان ربوده و به دستهای ناپاک پاکستانی ها و عمال داخلی شان  سپرده بودند.  متأسفانه امروز هم برخی از سفارتهای دول خارجی در وطن ما تعین تکلیف میکنند و در موارد مشخصی مثلأ مذاکرات مستقیم صلح ایالات متحده با طالبان ومتن مسودهٔ قرارداد اسارت آور دوحه میتوان دید که حاکمیت ملی افغانها نه توسط حکام افغانستان بلکه توسط خارجی ها و در جهت منافع آنها تمثیل میگردد. این وضع تابناکی خاطرهٔ استقلال دوران امانی را که ما امروز با افتخار صد سالگی آن را تجلیل میکنیم، بیشتر برجسته میسازد.

کنفرانس  برای بزرگداشت واقعی از تلاش هائی که در دوران شاه امان الله برای استقلال و ترقی افغانستان صورت گرفت، وبه هدف ترویج بهتراستقلال خواهی دربین نسل جوان افغانستان اقدامات ذیل را سفارش نمود:

الف: با آنکه دوران قدرت شاه امان الله، مثل هر دولتمدار دیگر خالی از اشتباهات نبود اما مردم افغانستان به این دوره بحیث یک برههٔ  اشتثنائی و افتخار آفرین در تاریخ معاصر شان مینگرند.  اشترک کنندگان کنفرانس معرفی  افتخارات این صفحهٔ تاریخ و سایرافتخارات تاریخی و فرهنگی افغانستان را با انجام تحقیق، تتبع وچاپ کتب در رابطه با جوانب مختلف آن وجیبهٔ ملی همه فرزندان افغانستان میدانند.

 ب: بهترین راه برای تجلیل از استقلال ۱۹۱۹-۱۹۲۹ و اصلاحات امانی ادای نقش فعال در جهت آغاز و یا تقویت کوشش های علمی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی میباشد که در داخل و خارج از افغانستان برای رسیدن به استقلال واقعی و ترقی افغانستان براه انداخته میشوند. مساعی ما ولو کوچک هم باشند، بخشی از مساعی مردم افغانستان در این راستا بوده و ارزشمند خواهد بود.

ج: اعتراض برحرکات و پالیسی های دول خارجی وعوامل داخلی آنها که خواست استقلال طلبانه و ترقیخواهانهٔ مردم افغانستان را نا دیده می گیرند، نه تنها حق، بلکه وجیبهٔ ملی ما میباشد. اخیرأ ایالات متحده با آغاز مذاکره مستقیم با طالبان در غیاب مردم و دولت افغانستان از یکسو و با دادن تعهد به طالبان در ساحاتی که بخشی از حاکمیت ملی افغانستان پنداشته میشوند(مسودهٔ قرارداد دوحه) ، علنأ خواست و ارادهٔ مردم افغانستان را نا دیده گرفته است. اشتراک کنندگان به افغانهای مقیم اروپا سفارش نمودند تا با حرکات اعتراضی قانونمند علیه مذاکرات مستقیم و روحیهٔ قرار داد رد شدهٔ دوحه از تکرار این اشتباهات جلوگیری کنند. هر توافق صلحی که مهرتائید مردم افغانستان را نداشته باشد، مورد تائید اشتراک کنندگان کنفرانس وهزران افغان مقیم اروپا که در این کنفرانس نمایندگی میشدند، نخواهد بود.

ج: تحقیق در مورد جوانب مختلف اصلاحات امانی و عکس العمل دشمنان افغانستان در برابرآن ، سقوط رژیم امانی وعواقب آن برای افغانستان توسط محصلین پوهنتونهای افغانستان و انتشار نتایج این تحقیقات بحیث اسناد علمی میتواند نقش مهمی درآموزش از تجارب مثبت ومنفی این اصلاحات برای نسل جوان و ترقیخواه افغانستان داشته باشد. مبرهن است که شرایط طی صد سال گذشته تا حدی دگرگون شده است،  امااکنون هم افغانستان در محاصرهٔ دشمنان قرار دارد. دولت پاکستان به کفالت از بریتانیا و از طریق کار برد  همان تاکتیک های شیطانی  سد راه هرکوششی میشود که برای برامدن افغانستان از بحران کنونی صورت می گیرد. پس تجارب صد سال قبل هنوز هم برای نسل جوان کشور آموزنده خواهد بود.  

د: کنفرانس به مؤرخین و نویسندگان افغان مقیم اروپا که به یکی از زبانهای اروپائی تسلط دارند سفارش میکند تا با استفاده از امکانات موجود در غرب،  به نوشتن جزوه ها و کتب در موردصفحات درخشان تاریخ و افتخارات فرهنگی افغانستان به یک زبان اروپائی، در معرفی افتخارات تاریخی و فرهنگی ما نقش شایستهٔ شان را ایفا نمایند.

قطعنامه هذا برمبنای نظرات متخصصین وبحث های اشتراک کنندگان در چهار مادهٔ فوق ترتیب و تصویب گردید.